Van droomhuis tot bouwval...

Oh nee, het is natuurlijk andersom ;-)

Wonderlijk om te zien hoe snel slopen gaat. Wonderlijk, maar ook gaaf. Vandaag zijn ze bezig geweest om het klaar te maken voor het heien morgen. Dus: vlonders en tegels weg. En ook de nieuwe maten afgezet. Gaaf om te zien hoeveel er bij komt!

Patrick is vandaag alleen naar Koog geweest. Ik was werken. En het was goed te doen. Op weg naar het Muiderpoort station is hij zelfs nog even naar de kapper geweest. Hij voelt wel aan zijn benen dat hij iets teveel gelopen heeft, maar dat mag de pret niet drukken. Het was lekker om weer even buiten te zijn. En fijn dat het kon qua pijn! Woensdag weer even naar de VU voor een controle van het oog en dan donderdag naar Utrecht voor de uitslag van de MRI. Spannend...

Nog niet goed, wel beter

Na een hectisch weekje, hoor ik Patrick net aan de telefoon zeggen dat het 'niet goed, maar wel iets beter' gaat. Moe en misselijk. Maar de hevige pijnen in met name zijn linker heup/been zijn weer dragelijk. En ook het borstbeen voelt weer iets aangenamer. Gaf Patrick de pijn afgelopen zondag nog een 9 (op 1-10 waarbij 10 de meest erge pijn is die je je voor kunt stellen), is het terug naar 7, soms 8. Maar gister zat hij even heel stil op de bank en toen was het terug naar 4. Totdat hij wer ging staan. Maar toch, even was het heel okay. Morgen toch maar even naar Utrecht voor een MRI. Het zal fijn zijn om te zien hoe het met de beknelde zenuw is (of eigenlijk met de tumor(en) die erop drukt/drukken.)

Verder hebben we een weekje van notarisbezoeken en rondleidingen achter de rug. En oh ja, ik heb ook weer gewerkt (zaaaaalig die rust na al het verhuisgedoe ;-)). Maandag het oude huis verkocht. Dinsdag het nieuwe huis gekocht (met een fraaie bos bloemen en een goede fles champagne die de bank bij de notaris had laten bezorgen => hebben we ze in ieder geval goed het gevoel gegeven dat het echt te lang duurde, wat ook zo was natuurlijk!). En gelijk het eerste bezoek ontvangen: Saskia en mijn ouders. Woensdag voor het eerst met de kindjes naar het nieuwe huis geweest. Dat was super leuk. Jasmijn dook gelijk de tuin in en heeft daar best lang gespeeld. Kijk, dat is nou heleaal de bedoeling!!! En wederom veel bezoek gehad: Annechien & Eef (Chien: je bent het skipak vergeten! moet ik het meenemen naar Amsterdam??), Inge en Vicky & co, Loes & Lynn, Hans en Jordy (aannemers) en Syb. Leuk hoor. Hans en Jordy hadden de koevoet bij zich, en gebruikten die ook. Tot groot ongenoegen van Jasmijn. En Thijmen probeerde alleen maar alles bij elkaar te vegen (wat natuurlijk helemaal niet hielp). En: einde van de dag ook nog een fiets voor Jasmijn gekocht, zodat ze kan leren fietsen in de tuin.

Twisk is donderdag al begonnen, ipv a.s. maandag. Op het programma staat sloopwerk. Ben benieuwd hoe ver ze al gekomen zijn, maar volgens Jordy was de eerste container al vol. Morgen maar weer eens kijken; ben benieuwd of we het nog herkennen en of het nog 'bewoonbaar' is... ;-)
Als het op schema blijft liggen, wonen we er over 5 weken!!!

Ietsjes beter

Vannacht - al dan niet met behulp van een slaappil - hebben we redelijk geslapen. Vanmorgen was het nog niet best, maar vanmiddag ging het iets beter; de nieuwe pijnbestrijding begint te werken. Een redelijke avond gehad, maar nu neemt de pijn weer toe. Tijd voor nieuwe pillen en het bed. Maar vergeleken met gister gaat het al snel beter. Gelukkig maar.
En tussendoor nog even ons huis verkocht. We zijn dus eventjes officieel dakloos. En morgen krijgen we de sleutels van ons nieuwe paleis. Dat zal wel weer wat positieve energie geven.
Mocht je een dezer dagen willen kijken, stuur dan even een mailtje of plaats hier een reactie.

Wat een dag...

Zoals gezegd had Patrick dus best veel pijn. Maar toch zijn we met zijn viertjes nog even naar de 'oude' buurt geweest. We wilden wat buren een handje geven (niemand was thuis) en daarna nog even door het oude, lege huis lopen. Een afscheidsmomentje voor ons allemaal, maar ook voor Jasmijn. Maar zover zijn we niet gekomen. Eerst gingen we nog even naar Marion zodat Jasmijn en Rosalie nog even konden spelen. Patrick had al best veel moeite om de trap op te gaan. En het werd al snel duidelijk dat hij iedere minuut meer pijn had. Om 15.00 uur uiteindlijk maar even met zijn arts in Utrecht gebeld, en die adviseerde om naar de eerste hulp te gaan. Dus zo belandden we deze zondag op de eerste hulp van de VU. Patrick had heel veel uitstralingspijn naar zijn linker been. Gedacht wordt aan een beknelde zenuw door tumorgroei, maar vervolonderzoek moet dat uitwijzen. 6 uur en een bezoek aan de apotheek later waren we weer thuis (Marion, heel erg bedankt voor het oppassen!!). Met een nieuwe zak met pijnstillers en een slaappil voor vannacht. Duimen voor een goede nacht...

Kuur 2 afgerond

Vandaag komen we allemaal weer een beetje tot rust na de hectische dagen rondom stap 1 van de verhuizging. Het heeft er best een beetje ingehakt, al vinden de kindjes het allemaal prima. Dat valt dan weer alles mee.
Ik ben moe, maar gister was ik echt 'af'. Dus dat is progressie. En om het cirkeltje rond te maken, zit ik nu lekker de heren finale van de Australian Open te kijken. Ultiem relaxen dus.

Patrick heeft het een stuk zwaarder. Gister de laatste dag van de chemo en ondanks dat hij afgelopen dagen zo min mogelijk heeft gedaan, was het toch teveel. En de spreekwoordelijke man met de hamer dient zich nu aan. Dat uit zich in extreme vermoeidheid, een beetje misselijkheid en vooral heel veel pijn in zijn rug. Hij is echt aan het afzien. Vreselijk om hem zo te zien; pijn is echt waardeloos. Ik bedoel; bij vermoeidheid ga je meer slapen, bij misselijkheid minder eten, maar tegen pijn is niet zoveel te doen. Zeker als de pijnstillers hun werk onvoldoende doen.

Horde 1 is genomen.

Wat een dag/dagen. Maar, het zit erop. Firma Wiggelaar heeft gister de hele dag met 2 man sterk staan inpakken en vandaag met 's ochtends 3, 's middags 5 man staan laden. En het was nog even spannend of het allemaal in de vrachtwagen zou passen, maar ook dat zat mee. Wat een dag. Heftig hoor - ookal hoefden we zelf eigenlijk niets te doen, we zijn allebei volledig gesloopt. Lekker het bed in dus, en morgen lekker settelen in het tijdelijke paleisje aan de middenweg...

Oh what a day!

Vandaag begon al vroeg. Heeeeel vroeg. Jasmijn was tussen 3 en 4.30 uur wakker en heel verdrietig. Want het plassen deed zo'n zeer. Aangezien ze dat al een week zegt, en zo'n nacht toch wel betekent dat het serieus is, zijn we vanmorgen dus maar begonnen met een afspraakje bij de huisarts. En inderdaad; lichte blaasontsteking dus aan de peniciline. Ahhhh, sneu! Maar gelukkig werkt het al wel een beetje. Plassen gaat al weer iets beter.

Maar het was dus niet echt een relaxt begin van deze dag die niet relaxed zou zijn. En zo geschiedde... Door alle toestanden (huisarts, apotheek, extra urine inleveren) begonnen we een stuk later. En dus zijn we nog lang niet klaar, maar al wel een beetje opgeschoten. Ik moet er serues niet aan denken dat ik de hele verhuizing had moeten doen. Dan was ik echt gillend gek geworden.

Ondanks chemodag 3, heeft Patrick nog wel een beetje mee kunnen helpen. Weer een paar lampen eraf en alvast de deurtjes uit de kast op de zolder. Maar nu is hij wel klaar. De kindjes liggen net in bed. En hij ook. De kindjes hopelijk voor een lange nacht, en Patrick even een powernap, want dan kan hij straks nog even de spullen voor de overbruggingsperiode verzamelen. Ik zou ook wel een powernap willen... Maar dat gaat nog even niet gebeuren!

Singh Varma 2?

Echt schandalig!!

http://www.telegraaf.nl/buitenland/8840768/__Man_doet_alsof_hij_kanker_heeft__.html

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tara_Singh_Varma

Dag 2

Dag 2 zit er al weer bijna op voor Patrick. Helaas weer een groot deel van de dag misselijk. Maar toch heeft hij nog een plafondlamp in de hal eraf kunnen halen én alvast alle papieren voor de verbouwing bijeen gezocht. Wat een man he!
Vanavond ben ik nog aan het relaxen. Morgen inpakken en dan komt het einde van ons avontuur in Amsterdam-Noord wel heel dicht bij. Ergens wel ironisch dat de laatste dag van de chemo ook samenvalt met onze laatste dag hier. Daardoor voelt het een beetje bitter, terwijl het hier ook wel echt super is geweest...

Timing is everything

En toen was het maandag. Maandag van de week waarvan ik zou willen dat hij al voorbij is. Voorbij omdat het een week is waarin er wel heel veel bij elkaar komt.

Vanmorgen is Patrick - na groen licht van de arts op zijn bloedplaatjes - met chemo ronde 2 begonnen. En het was niet echt een goede dag. Hij heeft al weer een paar dagen meer last van zijn rug, dus dat helpt niet natuurlijk. Daardoor slaapt hij slecht en is hij dus minder uitgerust. Daar komt ook nog eens bij dat ook hij best tegen deze week opziet/zag. Allemaal elementen die ervoor zorgen dat je niet topfit aan een chemo-week begint. Terwijl je eigenlijk wel zo fit mogelijk zou moeten zijn, om zo min mogelijk last van bijwerkingen te hebben. Maar dat is hij dus niet. Een groot deel van de dag was hij echt misselijk, maar nu gaat het wel. Hopelijk wordt het een goede nacht...

Morgen nog een dagje werken en dan ben ik vrij. Kan ik ein-de-lijk de lijstjes gaan maken die de hele dag door mijn hoofd dwarrelen, spullen gaan uitzoeken, ordenen en verzamelen. De kids zijn woensdag bij Loes, dus heb ik mijn handen vrij. En dan donderdag aan de slag met de verhuizers die komen inpakken. En als alles helemaal volgens plan gaat, is vrijdagmiddag het huis helemaal leeg. Wat een gek idee... Zaterdag nog even poetsen en dan is dit hoofdstuk afgesloten. Moeten wel alleen nog 'even' de gaten in de muren dichten, of hoeft dat soms niet? (help, wie weet het antwoord???). Wel een relaxed idee dat alle spullen in ieder geval uit het huis zijn, dat ik daar - soort van - geen omkijken naar heb.

O ja, en bij Thijmen komen zijn kiezen door. Timing is everything.