donderdag 18 augustus 2016

Vijf jaar missen; we zouden zo veel...

18 augustus 2016. Het is vandaag vijf jaar geleden dat Patrick is overleden. Een mijlpaal, al is er niets feestelijks aan...

Het is vreemd, maar omdat het zo'n "rond" getal is, voelt het heftiger. We zouden elkaar dit jaar twintig jaar gekend hebben. We zouden 10 jaar getrouwd zijn. Maar deze mooie mijlpalen worden overschaduwd door die andere mijlpaal; die van vijf jaar zonder Patrick.

Niet te bevatten hoe lang vijf jaar al is. Hoeveel wij Patrick moeten missen. Hoeveel hij heeft gemist. Bij hoeveel milestones, groot en klein, hij alleen in gedachten bij ons was...

Natuurlijk is tijd een bijzondere factor. Heeft de rauwe pijn van het begin plaats gemaakt voor meer berusting. Is er weer ruimte voor 'eerdere' herinneringen. Herinneringen aan de Patrick op wie ik verliefd ben geworden, in plaats de herinneringen aan zijn strijd tegen die rotziekte. Heeft ons dagelijks leven een nieuwe invulling gekregen; kook ik niet meer standaard voor een persoon te veel en hebben vrijwel alle eerste, tweede en xste keren de revue gepasseerd. Hebben we nieuwe balansen gevonden met elkaar en is er zelfs weer ruimte om te genieten en het leven te leven.

Maar toch... Het is niet of, maar en. Doorgaan en missen. Genieten en missen. Nieuwe herinneringen maken en missen. Het is onlosmakelijk met ons verbonden en het is er altijd. Soms confronterend of pijnlijk, soms grappig, soms bitter of wrang. Maar meestal heel fijn. Want door het voelen van missen, blijft Patrick ook heel dichtbij. Daardoor maakt hij nog steeds onderdeel uit van ons gezin, is hij voor Jasmijn en Thijmen nog steeds hun papa, is hij nog steeds een partner, zoon, broer, vriend. Is hij er wel altijd bij, ondanks het niet lijflijk aanwezig zijn.

Vanavond om 17.45 uur hef ik een glas op de lucht. Koester ik m'n herinneringen. Laat ik een traan, knuffel ik de kindjes en vertel ik een mooie Patrick-anekdote waardoor er ook ruimte is voor een lach. Doen jullie mee? Opdat hij altijd dichtbij blijft? Enneh... Nieuwe anekdotes zijn altijd welkom ;-).

Liefs, Michelle

woensdag 27 april 2016

Voor altijd 39!


27 april. Vandaag zou Patrick 44 geworden zijn, maar hij blijft voor altijd 39. Hij is fysiek niet meer hier, maar hij is nog steeds heel dichtbij, verankerd in ons. En dat voelt heel fijn.

Het is de vijfde verjaardag zonder jarige. Vandaag wil ik zijn geboortedag vieren; proosten op het mooie leven dat er was. Voor de tweede keer valt Patrick's verjaardag samen met Koningsdag, iets wat hij bij leven fantastisch had gevonden. Maar nu wringt het een beetje bij mij en bij de kinderen. Het moeten missen is niet makkelijk en Jasmijn en Thijmen worden zich steeds meer bewust van wat ze moeten missen. Maar, feestjes moet je vieren! En dus komen Frans & Margriet vanavond eten en heffen we het glas op een heel bijzondere Vriend!

dinsdag 18 augustus 2015

4 Jaar Missen

Het is vandaag al weer vier jaar geleden dat we afscheid hebben moeten nemen van Patrick. En hoewel ik overall in een redelijke happy plaats zit, raakt het me toch weer heel erg. Het is weer zo’n moment. Zo’n confronterende mijlpaal die het missen weer even extra pijnlijk maakt. Het moeten missen blijft enorm verdrietig…

We zijn inmiddels vier jaar ‘verder’. De kindjes bloeien op tot prachtige persoontjes, gaan naar school, ontwikkelen eigen ikjes. We hebben een mooie dynamiek met zijn drietjes en de bijzondere mensen om ons heen. We lachen, huilen, maken plezier en kunnen elkaar zo nu en dan eventjes achter het behang plakken. We zijn net een echt gezin ;-). En ook met mij gaat het goed. Ik heb begin van het jaar een leuke meneer leren kennen. Iemand die me blij maakt, me vlinders bezorgt. Iemand bij wie ik graag ben.

En toch… Het missen blijft. Het verlangen naar iets dat er had moeten zijn, maar nooit zal komen. De toekomst die Patrick en ik hadden moeten hebben. De toekomst die de kindjes met hun papa hadden moeten hebben. We hebben het thuis dagelijks over Patrick. Hij hoort er gewoon echt helemaal bij. IS hij er bij. Niet gedwongen of geforceerd, maar in de kleine dingen. Meestal met een lach. En met een steekje in ons hart. Want hoe goed we ook blijken te zijn in herinneren, en in stand houden van herinneringen. Het haalt het natuurlijk niet bij hoe het had moeten zijn…

maandag 13 juli 2015

1425 dagen

13 juli… Ik voel opeens de enorme behoefte om mijn blog eens terug te lezen… 13 juli 2011: bloedonderzoek. Nieuw medicijn regime. Achteraf is dit de dag waarop het laatste hoofdstuk van zijn leven is begonnen. In mijn blog lees ik hoop en wanhoop. Herinneringen dringen zich op aan de dingen die ik niet heb opgeschreven. De gesprekken samen, de blikken, het toenemende gevoel dat het einde nadert, dat het onvermijdelijk is…

Over iets meer dan een maand is het vier jaar geleden dat Patrick overleed. Onvoorstelbaar dat we hem al vier jaar moeten missen. Zijn stem niet meer kunnen horen, zijn blikken moeten missen. Zijn droge opmerkingen of zijn scherpe meningen.

Hoewel hij al 1425 dagen niet meer bij ons is, maakt hij gelukkig wel nog steeds onderdeel uit van ons leven. Sterker nog, met het verstrijken van de tijd komt er steeds weer een stukje ‘oude Patrick’ terug. De herinneringen aan het lijden en het afzien die de eerste periode mijn gedachten en gevoelens overheersten, verdwijnen verder naar de achtergrond. De letterlijk pijnlijke laatste herinneringen maken plaats voor de onbezorgdere, mooie eerdere herinneringen. Beelden van de zieke Patrick worden vervangen door herinneringen aan de persoon Patrick, de jongen op wie ik verliefd geworden ben en de man waarmee ik ben getrouwd. Het gaat minder om ‘het overlijden en de pijn van het missen’ en veel meer om het ‘koesteren van de rijkdom van het gekend hebben en het mogen delen van onze levens’. Tijd is een rare factor… met het verstrijken van de tijd komt Patrick dus eigenlijk weer steeds iets dichter bij ons te staan…

dinsdag 16 juni 2015

9 jaar geleden was ik de bruid

16 juni 2006 was ik de bruid. Terugdenkend aan die dag, die periode… wat waren we – wat was ik - gelukkig: wat was het mooi! Twee dagen feest, genietend van de liefde. Zo mooi om te zien hoe intens onze liefde gevierd werd; door ons én door de bijzondere mensen om ons heen!

En nu... 16 juni 2015. Wat kan er veel veranderen in een relatief korte periode... Twee prachtige kinderen, een verhuizing, een intens verdrietig afscheid en nu dus een vierde trouwdag zonder bruidegom. Dat went nooit. En zo had het ook niet mogen lopen. Maar ja, life is funny and not always in a good way...

Maar dat wat uit liefde voortkomt, blijft mooi. Dus koester ik de prachtige herinneringen. En ben ik ongelofelijk trots op Jasmijn en Thijmen. De leukste en liefste kindjes van de wereld. Ze stralen en brengen heel veel plezier en liefde. Die, ondanks hun verlies, toch vooral en voornamelijk écht kind zijn. Onbevangen, vrij en vol vertrouwen. En ook een beetje op mezelf. Om hoe het met ons gaat. Hoe we de mooie dingen blijven zien. Blijven genieten van de prachtige herinneringen, ondanks de pijn die ze met zich meebrengen. En hoe ik me nog/weer durf open te stellen voor liefde. En daarom vier ik vandaag toch gewoon dat ik 9 jaar geleden de bruid was.
Ik denk aan de mooie momenten en trakteer de kindjes op een pannenkoek en taart op het strand! En ben blij met de mooie en bijzondere mensen om me - ons - heen!

maandag 27 april 2015

Jarig

27 april. Het blijft een dag met een knoop in mijn maag. In welk scenario zouden we Patrick's verjaardag zonder hem vieren? Maar het leven loopt - blijkbaar - zoals het loopt. En in onze realiteit is dit al de vierde verjaardag zonder jarige. Het blijft onwerkelijk... Het missen blijft. Maar een dag als vandaag, zijn geboortedag, biedt ons wel de gelegenheid om stil te staan bij het moois wat er wel is geweest. 27 april 1972 was een heel mooie dag, want hij heeft ons Patrick gegeven. Dus vanmiddag waren we met een aantal bij elkaar. Hebben we getoost op Patrick. Teruggedacht, geproost, gelachen, herinneringen herhaald. Waren we even samen om/bij/met Patrick. En waren er een heleboel vrienden die ook even extra aan hem dachten, op hem geproost hebben. Even stil staan bij hoe waardevol het leven is. Welke verrijking hij ons gebracht heeft. En hoe hij onderdeel van onze levens blijft uitmaken, door blijft leven in onze herinneringen. Heel dierbaar!


Foto is genomen op juni 2011 tijdens het feestje ter ere van ons vijfjarige huwelijksfeest. De trui was een knipoog naar het WK van 2006 ;-)

maandag 10 november 2014

Interview in de VROUW van De Telegraaf

Op 8 november 2014 stond er een interview met mij/ons in De Telegraaf, bijlage VROUW. Ergens wel mooi getimed zo in het verjaardagsweekend van Thijmen. Hieronder foto's van het artikel. Door ze te vergroten, is de tekst waarschijnlijk wel te lezen.

dinsdag 19 augustus 2014

Dag lieve Patrick

Gister, op het tijdstip van overlijden, hebben de kindjes en ik weer een ballon vol met kusjes opgelaten voor Patrick. En precies op het moment van loslaten verscheen er boven ons een regenboog. Wij zijn niet de enigen die hem missen. Hij mist ons ook...

maandag 18 augustus 2014

18 augustus…

Het is vandaag weer 18 augustus. De derde 18 augustus zonder Patrick. Ik vind het onvoorstelbaar dat Patrick al drie jaar dood is. Dat ik al drie jaar niet met hem heb kunnen praten, lachen, genieten, blikken uitwisselen. Niet samen leven, geen nieuwe herinneringen maken, samen trots kunnen zijn op onze geweldige kinderen. Dat Jasmijn en Thijmen al drie jaar de allerliefste papa van de hele wereld moeten missen… Dat hij ons – hun – al drie jaar moet missen.

Maar hoewel hij niet meer hier is, is hij er nog wel. Patrick zit in ons, ik denk dat ik vrij aardig weet wat hij in bepaalde situaties gewild zou hebben. Daar denk ik over na en soms ga ik er in mee en soms ook niet. En ook Jasmijn en Thijmen kennen hun papa. Ze missen hem enorm, maar hebben hem wel. Ik blijf me verbazen over hun veerkracht. Het zijn super-kinderen die ondanks dat ze veel hebben meegemaakt toch heel vrolijk en optimistisch zijn. Bijzonder om te zien dat het steeds meer individuen worden, om karaktereigenschappen van mezelf of Patrick terug te zien.

Ik weet niet zo goed wat ik er nog meer over moet zeggen…. Het is weer een beladen dag, maand... Onvoorstelbaar hoeveel van dit soort data er zijn in een jaar. En toch… de meeste ‘eerste keren’ zijn geweest. Dat wil niet zeggen dat de tweede, derde of vierde keer ‘makkelijker’ zijn, helemaal niet zelfs, maar tijd is wel een bijzondere factor. Ik geloof niet in ‘het een plekje geven’ of ‘verwerken’. Zo werkt het volgens mij niet. Door Patrick’s overlijden moeten we een heel bijzonder persoon missen. En dat doet pijn, maar zo is het. Het missen zal blijven, hoeveel tijd er ook overheen gaat. Misschien verandert het in hoe vaak en hoe intens het er is, maar misschien ook niet. Het is wat het is.

zaterdag 5 april 2014

Gradaties in missen...

2 april werd onze prachtige dochter 7. Zeven jaar alweer! Wat is ze groot. En mooi en lief. En wat is het toch 'jammer' dat Patrick dit allemaal moet missen. Moet missen dat onze prachtige meid heeft leren schrijven. En lezen. En dat ze de mooiste en liefste korte briefjes voor ons schrijft. Voor Thijmen en mij, maar ook voor haar papa. Briefjes met de mooiste tekeningen vol met hartjes en sterretjes en 'I laf joe' erbij geschreven...

Patrick is niet de enige die veel mist. Ik ook. De kindjes ook... Dit soort briefjes en de 'losse' opmerkingen maken keer op keer zichtbaar hoe intens verbonden we nog steeds met elkaar zijn. Hoezeer Patrick nog in ons dagelijks leven zit. Zo mooi om te zien en dierbaar om te voelen. Maar ook heftig; want zij moeten ook zoveel missen; een tweede persoon die onvoorwaardelijk van ze houdt. Die trots tot in de tenen is na een mooie uitspraak, een goed voorgelezen bladzij, een goed rapport of een heerlijke knuffel. Een tweede persoon van wie ze alles willen leren, met wie ze in discussie kunnen gaan. Die ze mee kunnen nemen in zijn en hun blik op de wereld. Een tweede persoon die hun alles is...

Afgelopen zondag vierden we Jasmijn's verjaardag alvast. 's Ochtends met de directe familie, 's middags met vrienden. Het weer was heerlijk, de taarten goed gelukt en de jarige straalde. Het was een topdag. 's Avonds op de bank overviel het me... Ik had - denk ik voor het eerst bij zo'n mijlpaal - niet de hele dat het onrustige, knagende gevoel. Ik had óók een leuke dag, zonder dat er de hele dag een schaduw in mijn hoofd zat. Best gek om dat te realiseren. En stiekem was ik ook wel een beetje trots. Trots op waar we nu staan en hoe het met ons gaat. Hoe goed we in ons vel zitten. En dat we - alle drie - nog steeds optimisten zijn. En dat het ons lukt om de liefde die er was te blijven voelen.

Niets zo wisselvallig overigens als de mens... Dinsdagavond overviel de weemoed me dubbel en dwars. Terugdenkend aan de nacht waarin zeven jaar daarvoor een vrolijk bloemetje ons leven voorgoed op zijn kop zou komen zetten. Een nacht die we met zijn tweeën ingingen en waar we met zijn drieën uitkwamen. Een uniek moment van ons samen, van niemand anders. Een moment wat we nooit meer samen kunnen herbeleven. Wat kun je iemand toch vreselijk missen...