Poeh he...

Oké, het is officieel: verhuizen is NIET leuk (maar wonen in een nieuw huis gelukkig wel ;-). Wat een gedoe! Eerst om ervoor te zorgen dat alles en iedereen op tijd klaar is (wat uiteindelijk niet gelukt is) en vervolgens om alle spullen uit te pakken / een plek te geven (wat nog in volle gang is).

Maar ja, de kop is er af. We wonen er nu een week en hoewel het nog wel chaos is, voelt het huis wel lekker aan. Althans voor mij, ik hoop dat Patrick dat ook snel zo ervaart, maar die voelt zich nu met name ontheemd. Daar heb ik me toch behoorlijk op verkeken, wat de impact van de verhuizing op Patrick & de kindjes zou zijn. Zeker de eerste 2 a 3 dagen was Thijmen behoorlijk van de leg; hij wilde alleen maar opgetild worden, niet slapen (lees alleen gelaten worden) en mij continu letterlijk in het vizier hebben. En dat is natuurlijk niet echt handig tijdens en vlak na een verhuizing...

Jasmijn gaat gelukkig lekker; het nieuwe buurjongetje heeft al hier gespeeld en Jasmijn ook al daar. Zij wil met zijn trampoline spelen en hij wil van haar glijbaan. En naturlijk banjert ze graag rond in de tuin. Dat lijkt dus wel heel soepel te gaan.

En Patrick, tja... Ik schreef het net al. Die heeft het niet breed momenteel. Natuurlijk helpt het niet dat hij afgelopen maandag gelijk weer met een chemokuur moest beginnen. En dan alle drukte in huis, van bekende en onbekende mensen. Dat was voor hem behoorlijk heftig. Ik vond/vind het wel heel confronterend om te zien dat het hem wel heel zwaar valt. Een groot deel is toe te schrijven aan zijn ziekte; zo ziek zijn en pijn hebben, daar wordt je wereld toch behoorlijk klein van. En de chaos en drukte die horen bij een verhuizing, passen niet binnen de kleine wereld. Hij is dus extra vermoeid. En extra vatbaar voor prikkels. Ik hoop gewoon dat Patrick weer een beetje tot rust komt als we hier eenmaal echt gesetteld zijn en als ook hij zijn draai kan vinden in het huis. Dat we hier nog even kunnen genieten als gezin. Dat hij weer een beetje aansterkt (minder last van de botpijn en ook aankomt (minder spugen en meer eten - vanavond was hij zo moe dat hij niet eens de energie had om te eten). Maar ik maak me wel een beetje zorgen om hem. Hoeveel kan een mens hebben?

Resultaten mri

Vandaag in het ziekenhuis geweest. Voor de uitslag van de mri. En om te kijken hoe het met het bloedbeeld is voor de volgende chemo. Gedeeltelijk goed nieuws: het bloedbeeld is goed en ook de leverwaardes ontwikkelen zich positief. En voor het eerst in maanden: een daling van de calcitonine-waardes. Niets staat in de weg om volgende week weer te beginnen met de chemo. Dus dat komt er weer aan, ergens volgende week.

Het mindere nieuws: de mri was redelijk ontluisterend. De rugwervels zijn allemaal wel heel erg aangetast. In 2 wervels zitten gaten en een derde is sterk aangetast. Met inderdaad een zenuwbeklemming op een van de wervels. Dat is dus de reden van de pijn. Balen, want als enige oplossing werd een operatie aangedragen. Al schatte de arts de kans op herstel heel laag in. Plus dat dat ook heel erg ten koste zou gaan van de stabiliteit van de rug. Hopelijk doet de chemo wat, want anders is het een beetje wachten op óf uitval óf botbreuken. Hoe dan ook niet de bedoeling.
Duidelijk is in ieder geval dat Patrick Thijmen écht niet meer mag tillen. Niet eens een pak melk. Gewoon niets. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. En hij moet gaan sporten; zwemmen. Om de rug sterker te maken. Dus dat gaan we maar doen. Zullen de kindjes wel helemaal te gek vinden...

9. Ziekenhuisdagje

Morgen weer een ziekenhuisdagje. Patrick moet al om 8.10 uur in Utrecht zijn. Dat is de bus van 6.49 uur. Dat is best vroeg. Helemaal voor de ochtendmensen die wij zijn... P gaat in eerste instantie alleen, want de crèche gaat pas om 7.30 uur open. Nou ja, wat moet dat moet. Ik zorg wel dat ik voor de afspraak met de arts in het ziekenhuis ben.

Hij begint met een CT-scan van het bovenlichaam. Eens kijken hoe het met de tumorontwikkeling is. Daarna bloed prikken om het bloedbeeld te bepalen. Als het goed genoeg is zal de volgende chemo ingepland worden. Ook wordt er vast even naar de scans gekeken, voor een eerste indruk. Eens kijken hoe de situatie nu is. Er zijn geen scans gemaakt voor de kuur die 28 december gestart is, maar Patrick heeft zelf wel het idee dat er iets gebeurt. Minder piek-pijn. Maar het goed om weer even te weten hoe het er va binnen allemaal aan toe gaat. Maar toch wel weer een beetje spannend...

Uitslagen volgen.

3. Vandaag dag 1 van de chemo

Vanmorgen heeft Patrick de eerste pil(len) weer genomen. Vandaag vallen de bijwerkingen gelukkig nog mee. Hij is vermoeid en een beetje misselijk. Maar hij heeft meer gegeten dan in dagen (heerlijk draadjesvlees van Margriet!). Dat komt misschien omdat het nu gewoon weer begonnen is; hij hoeft er niet langer tegenop te zien, maar er gebeurt weer wat... Of doordat hij vanmorgen weer eens op de weegschaal is gaan staan; 61 kg is heel weinig voor een volwassen man van 1.84 meter. Dit is het minst wat hij tot nu toe gewogen heeft...

Vanmorgen op de crèche de leidsters ook maar weer even geïnformeerd. Dan kunnen zij de kindjes even extra in de gaten houden. Het blijft toch altijd een beetje gissen wat ze er allemaal van meekrijgen.
Hoewel we het nog niet tegen ze verteld hebben, heeft Jasmijn wel in de gaten dat er weer wat is. Na het eten vroeg ze aan Patrick of hij vandaag weer ziek was. 'Niet zo erg,' zei Patrick, 'maar ik word de komende dagen waarschijnlijk wel weer heel ziek. Papa krijgt weer een heleboel pillen tegen de pijn in zijn rug.' 'Oh,' was de veelzeggende reactie van Jasmijn. Ik ben benieuwd of en zo ja wanneer ze erover wil doorpraten...

Anyway, de kop is er af. Iedere dag is er een. Morgen dag 2. Laten we hopen dat de reacties nog even uitblijven.