Wat een dag...

Zoals gezegd had Patrick dus best veel pijn. Maar toch zijn we met zijn viertjes nog even naar de 'oude' buurt geweest. We wilden wat buren een handje geven (niemand was thuis) en daarna nog even door het oude, lege huis lopen. Een afscheidsmomentje voor ons allemaal, maar ook voor Jasmijn. Maar zover zijn we niet gekomen. Eerst gingen we nog even naar Marion zodat Jasmijn en Rosalie nog even konden spelen. Patrick had al best veel moeite om de trap op te gaan. En het werd al snel duidelijk dat hij iedere minuut meer pijn had. Om 15.00 uur uiteindlijk maar even met zijn arts in Utrecht gebeld, en die adviseerde om naar de eerste hulp te gaan. Dus zo belandden we deze zondag op de eerste hulp van de VU. Patrick had heel veel uitstralingspijn naar zijn linker been. Gedacht wordt aan een beknelde zenuw door tumorgroei, maar vervolonderzoek moet dat uitwijzen. 6 uur en een bezoek aan de apotheek later waren we weer thuis (Marion, heel erg bedankt voor het oppassen!!). Met een nieuwe zak met pijnstillers en een slaappil voor vannacht. Duimen voor een goede nacht...

Kuur 2 afgerond

Vandaag komen we allemaal weer een beetje tot rust na de hectische dagen rondom stap 1 van de verhuizging. Het heeft er best een beetje ingehakt, al vinden de kindjes het allemaal prima. Dat valt dan weer alles mee.
Ik ben moe, maar gister was ik echt 'af'. Dus dat is progressie. En om het cirkeltje rond te maken, zit ik nu lekker de heren finale van de Australian Open te kijken. Ultiem relaxen dus.

Patrick heeft het een stuk zwaarder. Gister de laatste dag van de chemo en ondanks dat hij afgelopen dagen zo min mogelijk heeft gedaan, was het toch teveel. En de spreekwoordelijke man met de hamer dient zich nu aan. Dat uit zich in extreme vermoeidheid, een beetje misselijkheid en vooral heel veel pijn in zijn rug. Hij is echt aan het afzien. Vreselijk om hem zo te zien; pijn is echt waardeloos. Ik bedoel; bij vermoeidheid ga je meer slapen, bij misselijkheid minder eten, maar tegen pijn is niet zoveel te doen. Zeker als de pijnstillers hun werk onvoldoende doen.

Horde 1 is genomen.

Wat een dag/dagen. Maar, het zit erop. Firma Wiggelaar heeft gister de hele dag met 2 man sterk staan inpakken en vandaag met 's ochtends 3, 's middags 5 man staan laden. En het was nog even spannend of het allemaal in de vrachtwagen zou passen, maar ook dat zat mee. Wat een dag. Heftig hoor - ookal hoefden we zelf eigenlijk niets te doen, we zijn allebei volledig gesloopt. Lekker het bed in dus, en morgen lekker settelen in het tijdelijke paleisje aan de middenweg...

Oh what a day!

Vandaag begon al vroeg. Heeeeel vroeg. Jasmijn was tussen 3 en 4.30 uur wakker en heel verdrietig. Want het plassen deed zo'n zeer. Aangezien ze dat al een week zegt, en zo'n nacht toch wel betekent dat het serieus is, zijn we vanmorgen dus maar begonnen met een afspraakje bij de huisarts. En inderdaad; lichte blaasontsteking dus aan de peniciline. Ahhhh, sneu! Maar gelukkig werkt het al wel een beetje. Plassen gaat al weer iets beter.

Maar het was dus niet echt een relaxt begin van deze dag die niet relaxed zou zijn. En zo geschiedde... Door alle toestanden (huisarts, apotheek, extra urine inleveren) begonnen we een stuk later. En dus zijn we nog lang niet klaar, maar al wel een beetje opgeschoten. Ik moet er serues niet aan denken dat ik de hele verhuizing had moeten doen. Dan was ik echt gillend gek geworden.

Ondanks chemodag 3, heeft Patrick nog wel een beetje mee kunnen helpen. Weer een paar lampen eraf en alvast de deurtjes uit de kast op de zolder. Maar nu is hij wel klaar. De kindjes liggen net in bed. En hij ook. De kindjes hopelijk voor een lange nacht, en Patrick even een powernap, want dan kan hij straks nog even de spullen voor de overbruggingsperiode verzamelen. Ik zou ook wel een powernap willen... Maar dat gaat nog even niet gebeuren!

Singh Varma 2?

Echt schandalig!!

http://www.telegraaf.nl/buitenland/8840768/__Man_doet_alsof_hij_kanker_heeft__.html

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tara_Singh_Varma

Dag 2

Dag 2 zit er al weer bijna op voor Patrick. Helaas weer een groot deel van de dag misselijk. Maar toch heeft hij nog een plafondlamp in de hal eraf kunnen halen én alvast alle papieren voor de verbouwing bijeen gezocht. Wat een man he!
Vanavond ben ik nog aan het relaxen. Morgen inpakken en dan komt het einde van ons avontuur in Amsterdam-Noord wel heel dicht bij. Ergens wel ironisch dat de laatste dag van de chemo ook samenvalt met onze laatste dag hier. Daardoor voelt het een beetje bitter, terwijl het hier ook wel echt super is geweest...

Timing is everything

En toen was het maandag. Maandag van de week waarvan ik zou willen dat hij al voorbij is. Voorbij omdat het een week is waarin er wel heel veel bij elkaar komt.

Vanmorgen is Patrick - na groen licht van de arts op zijn bloedplaatjes - met chemo ronde 2 begonnen. En het was niet echt een goede dag. Hij heeft al weer een paar dagen meer last van zijn rug, dus dat helpt niet natuurlijk. Daardoor slaapt hij slecht en is hij dus minder uitgerust. Daar komt ook nog eens bij dat ook hij best tegen deze week opziet/zag. Allemaal elementen die ervoor zorgen dat je niet topfit aan een chemo-week begint. Terwijl je eigenlijk wel zo fit mogelijk zou moeten zijn, om zo min mogelijk last van bijwerkingen te hebben. Maar dat is hij dus niet. Een groot deel van de dag was hij echt misselijk, maar nu gaat het wel. Hopelijk wordt het een goede nacht...

Morgen nog een dagje werken en dan ben ik vrij. Kan ik ein-de-lijk de lijstjes gaan maken die de hele dag door mijn hoofd dwarrelen, spullen gaan uitzoeken, ordenen en verzamelen. De kids zijn woensdag bij Loes, dus heb ik mijn handen vrij. En dan donderdag aan de slag met de verhuizers die komen inpakken. En als alles helemaal volgens plan gaat, is vrijdagmiddag het huis helemaal leeg. Wat een gek idee... Zaterdag nog even poetsen en dan is dit hoofdstuk afgesloten. Moeten wel alleen nog 'even' de gaten in de muren dichten, of hoeft dat soms niet? (help, wie weet het antwoord???). Wel een relaxed idee dat alle spullen in ieder geval uit het huis zijn, dat ik daar - soort van - geen omkijken naar heb.

O ja, en bij Thijmen komen zijn kiezen door. Timing is everything.

Vandaag. Morgen. Maandag.

Patrick heeft vandaag weer bloed laten prikken. Morgen komt de uitslag. En bij groen licht maandag start chemo-ronde 2. Het wordt een pittig weekje; donderdag en vrijdag komen de verhuizers.

Aan de ene kant 'IEKS, dan al!!' aan de andere kant wil ik dat we 10 weken verder zijn. Dan is de verhuizing achter de rug, het 'kamperen', de verbouwing, het wéér verhuizen, het uitpakken. Allemaal klaar. Dan wonen we in ons nieuwe paleisje. Oh nee, paleis. Met tuin. En dan begint het voorjaar ook nog eens. Mooie dingen in het verschiet.

En tot die tijd maar even door bikkelen. Eigenlijk zou ik al van alles moeten doen; dingen uitzoeken, sorteren, groeperen. Apart leggen wat achter moet blijven in het huis, wat we mee moeten nemen voor tijdens de overbruggingsperiode. Wat eigenlijk in de opslag moet (al ziet die al wel redelijk vol, dus dat wordt ook nog een uitdaging) zodat we er alvast mee aan de slag kunnen in het nieuwe huis.

Het is zo veel, dat ik eigelijk niet zo goed weet waar ik moet beginnen. En dus maar niets doe. Ik ben een fervent aanhanger van de struisvogel-methodiek. Fijn dat de Australian Open weer begonnen is. En het komt allemaal goed. Desnoods pakken de verhuizers alles in, houden we niets apart. Komt alles gewoon een paar weken later. Zo veel hebben we toch niet nodig voor die paar overbruggingsweken? Alleen maar wat kleding. En speelgoed. En wat kleren voor als het mooier weer wordt. En misschien ook wat zwemspullen voor de kids. O ja, en tenniskleren voor mezelf. Dekbed voor ons en de kinderen. En dan ook maar wat lakentjes en kussens. En flesjes, drinkbekers, kinderbestek. Misschien ook een kinderstoel. Regenlaarzen, gewone schoenen, sloffen, luiers, nette kleren voor het werk, ...

Nog een week, en dat weet ik of het gelukt is. En zo niet, dan toch. Nog 11 minuten en dan kan ik weer lekker tennis kijken ;-) 

Bon giorno!

We zijn weer thuis. Gister al. Wat was het heerlijk! En wat lijkt het na een middagje kinderen en een dagje werken al weer lang geleden. Maar wat was het leuk!!

Van de cultuur hebben we niet echt veel meegekregen. Op het moment dat we de Duomo wilden beklimmen, was de kassa nog niet open. Dus dat was overmacht. We hebben er wel even voorgestaan. Verder zijn we vooral lángs een heleboel attracties gelopen. De shop-, eet- en drinkcultuur, daar hebben we gewoon iets meer ons best voor gedaan.

Wer-ke-lijk heer-lijk gegeten. Benedetto! Waarom kan dat nou niet in Nederland? Na aankomst lekker een late lunch genoten in het molto costoso shopcentrum waar de ateliers van Dior, Prada, Gucci en Alexander McQueen zich in rap tempo af wisselden. Dat we een goede plek hadden uitgekozen, bleek al snel toen Felipe Massa binnen wandelde (wat is 'ie piccolo!). Het was alleen even schrikken toen de rekening kwam; dus dát bedoelde iedereen met dat Milaan zo duur is. Nou ja, troppo mala. Daarna lekker een rondje door de stad gebanjerd op zoek naar een sala da tè om wat warms te drinken en een lekker taartje te eten. Daarna weer naar buiten op zoek naar een leuke bar voor de avond. Mooi concept in Milaan: tussen 18.00 - 21.00 uur zijn tutti drankjes ca. 8 euri en mag je onbeperkt eten van het buffet op de bar. Dit kan in de zgn. aperitivobars. Heerlijk genoten van cocktails en baco'tjes. En o ja, dat lekkere eten dus. Zie hier de schade van een piccolo momentaneamente winkelen. En dat was pas middag 1...

Zondag meer van hetzelfde, maar nóg molto meglio gegeten. Bruschetta, salade capri, gelatti. Hmmmm. En dit was onze antipasto op zondagavond. En per gerechtje werd de maaltijd beter. Insuperabile! Gelukkig waren de winkels op maandag dicht, want anders was ik misschien wel fallimento geweest na drie dagen Milaan! Nu heb ik gewoon heerlijk genoten. Van het gezelschap, de taal, het eten & drinken, het uitslapen, het even lekker alleen maar Michelle-zijn, en de ongecomliceerdheid. Wat mij betreft is dit zeker ripetendo! 

 

Ciao!

Aftellen

.

20.00 uur thuis.
Mijn ouders, Patrick en de kids hebben al gegeten.
Maar gelukkig is er nog een beetje over.
Lekker.
Daarna snel tassen inpakken en spullen verzamelen voor de kids.
Zo, zij zijn helemaal klaar voor het logeerpartijtje.

20.50 uur; de kids zijn doodop maar zitten in de auto.
Hun vakantie is begonnen.
Volgens mij gaan zij ervan genieten.
Hoop dat mijn ouders dat ook gaan doen ;-)
Maar eigelijk heb ik daar wel vertrouwen in hoor!

Nu zit ik even lekker op de bank TVOH te kijken.
Daarna tas en paspoort inpakken.
Nog een werk-dingetje afmaken.
En dan... lekker naar bed en morgen...

MILAAN.
3 dagen lang.
Ik heb er zo een zin in!!

CIAO alvast en tot snel!