9 jaar geleden was ik de bruid

16 juni 2006 was ik de bruid. Terugdenkend aan die dag, die periode… wat waren we – wat was ik - gelukkig: wat was het mooi! Twee dagen feest, genietend van de liefde. Zo mooi om te zien hoe intens onze liefde gevierd werd; door ons én door de bijzondere mensen om ons heen!

En nu... 16 juni 2015. Wat kan er veel veranderen in een relatief korte periode... Twee prachtige kinderen, een verhuizing, een intens verdrietig afscheid en nu dus een vierde trouwdag zonder bruidegom. Dat went nooit. En zo had het ook niet mogen lopen. Maar ja, life is funny and not always in a good way...

Maar dat wat uit liefde voortkomt, blijft mooi. Dus koester ik de prachtige herinneringen. En ben ik ongelofelijk trots op Jasmijn en Thijmen. De leukste en liefste kindjes van de wereld. Ze stralen en brengen heel veel plezier en liefde. Die, ondanks hun verlies, toch vooral en voornamelijk écht kind zijn. Onbevangen, vrij en vol vertrouwen. En ook een beetje op mezelf. Om hoe het met ons gaat. Hoe we de mooie dingen blijven zien. Blijven genieten van de prachtige herinneringen, ondanks de pijn die ze met zich meebrengen. En hoe ik me nog/weer durf open te stellen voor liefde. En daarom vier ik vandaag toch gewoon dat ik 9 jaar geleden de bruid was.
Ik denk aan de mooie momenten en trakteer de kindjes op een pannenkoek en taart op het strand! En ben blij met de mooie en bijzondere mensen om me - ons - heen!

Jarig

27 april. Het blijft een dag met een knoop in mijn maag. In welk scenario zouden we Patrick's verjaardag zonder hem vieren? Maar het leven loopt - blijkbaar - zoals het loopt. En in onze realiteit is dit al de vierde verjaardag zonder jarige. Het blijft onwerkelijk... Het missen blijft. Maar een dag als vandaag, zijn geboortedag, biedt ons wel de gelegenheid om stil te staan bij het moois wat er wel is geweest. 27 april 1972 was een heel mooie dag, want hij heeft ons Patrick gegeven. Dus vanmiddag waren we met een aantal bij elkaar. Hebben we getoost op Patrick. Teruggedacht, geproost, gelachen, herinneringen herhaald. Waren we even samen om/bij/met Patrick. En waren er een heleboel vrienden die ook even extra aan hem dachten, op hem geproost hebben. Even stil staan bij hoe waardevol het leven is. Welke verrijking hij ons gebracht heeft. En hoe hij onderdeel van onze levens blijft uitmaken, door blijft leven in onze herinneringen. Heel dierbaar!

Foto is genomen op juni 2011 tijdens het feestje ter ere van ons vijfjarige huwelijksfeest. De trui was een knipoog naar het WK van 2006 ;-)

Interview in de VROUW van De Telegraaf

Op 8 november 2014 stond er een interview met mij/ons in De Telegraaf, bijlage VROUW. Ergens wel mooi getimed zo in het verjaardagsweekend van Thijmen. Hieronder foto's van het artikel. Door ze te vergroten, is de tekst waarschijnlijk wel te lezen.

Dag lieve Patrick

Gister, op het tijdstip van overlijden, hebben de kindjes en ik weer een ballon vol met kusjes opgelaten voor Patrick. En precies op het moment van loslaten verscheen er boven ons een regenboog. Wij zijn niet de enigen die hem missen. Hij mist ons ook...

18 augustus…

Het is vandaag weer 18 augustus. De derde 18 augustus zonder Patrick. Ik vind het onvoorstelbaar dat Patrick al drie jaar dood is. Dat ik al drie jaar niet met hem heb kunnen praten, lachen, genieten, blikken uitwisselen. Niet samen leven, geen nieuwe herinneringen maken, samen trots kunnen zijn op onze geweldige kinderen. Dat Jasmijn en Thijmen al drie jaar de allerliefste papa van de hele wereld moeten missen… Dat hij ons – hun – al drie jaar moet missen.

Maar hoewel hij niet meer hier is, is hij er nog wel. Patrick zit in ons, ik denk dat ik vrij aardig weet wat hij in bepaalde situaties gewild zou hebben. Daar denk ik over na en soms ga ik er in mee en soms ook niet. En ook Jasmijn en Thijmen kennen hun papa. Ze missen hem enorm, maar hebben hem wel. Ik blijf me verbazen over hun veerkracht. Het zijn super-kinderen die ondanks dat ze veel hebben meegemaakt toch heel vrolijk en optimistisch zijn. Bijzonder om te zien dat het steeds meer individuen worden, om karaktereigenschappen van mezelf of Patrick terug te zien.

Ik weet niet zo goed wat ik er nog meer over moet zeggen…. Het is weer een beladen dag, maand... Onvoorstelbaar hoeveel van dit soort data er zijn in een jaar. En toch… de meeste ‘eerste keren’ zijn geweest. Dat wil niet zeggen dat de tweede, derde of vierde keer ‘makkelijker’ zijn, helemaal niet zelfs, maar tijd is wel een bijzondere factor. Ik geloof niet in ‘het een plekje geven’ of ‘verwerken’. Zo werkt het volgens mij niet. Door Patrick’s overlijden moeten we een heel bijzonder persoon missen. En dat doet pijn, maar zo is het. Het missen zal blijven, hoeveel tijd er ook overheen gaat. Misschien verandert het in hoe vaak en hoe intens het er is, maar misschien ook niet. Het is wat het is.

Gradaties in missen...

2 april werd onze prachtige dochter 7. Zeven jaar alweer! Wat is ze groot. En mooi en lief. En wat is het toch 'jammer' dat Patrick dit allemaal moet missen. Moet missen dat onze prachtige meid heeft leren schrijven. En lezen. En dat ze de mooiste en liefste korte briefjes voor ons schrijft. Voor Thijmen en mij, maar ook voor haar papa. Briefjes met de mooiste tekeningen vol met hartjes en sterretjes en 'I laf joe' erbij geschreven...

Patrick is niet de enige die veel mist. Ik ook. De kindjes ook... Dit soort briefjes en de 'losse' opmerkingen maken keer op keer zichtbaar hoe intens verbonden we nog steeds met elkaar zijn. Hoezeer Patrick nog in ons dagelijks leven zit. Zo mooi om te zien en dierbaar om te voelen. Maar ook heftig; want zij moeten ook zoveel missen; een tweede persoon die onvoorwaardelijk van ze houdt. Die trots tot in de tenen is na een mooie uitspraak, een goed voorgelezen bladzij, een goed rapport of een heerlijke knuffel. Een tweede persoon van wie ze alles willen leren, met wie ze in discussie kunnen gaan. Die ze mee kunnen nemen in zijn en hun blik op de wereld. Een tweede persoon die hun alles is...

Afgelopen zondag vierden we Jasmijn's verjaardag alvast. 's Ochtends met de directe familie, 's middags met vrienden. Het weer was heerlijk, de taarten goed gelukt en de jarige straalde. Het was een topdag. 's Avonds op de bank overviel het me... Ik had - denk ik voor het eerst bij zo'n mijlpaal - niet de hele dat het onrustige, knagende gevoel. Ik had óók een leuke dag, zonder dat er de hele dag een schaduw in mijn hoofd zat. Best gek om dat te realiseren. En stiekem was ik ook wel een beetje trots. Trots op waar we nu staan en hoe het met ons gaat. Hoe goed we in ons vel zitten. En dat we - alle drie - nog steeds optimisten zijn. En dat het ons lukt om de liefde die er was te blijven voelen.

Niets zo wisselvallig overigens als de mens... Dinsdagavond overviel de weemoed me dubbel en dwars. Terugdenkend aan de nacht waarin zeven jaar daarvoor een vrolijk bloemetje ons leven voorgoed op zijn kop zou komen zetten. Een nacht die we met zijn tweeën ingingen en waar we met zijn drieën uitkwamen. Een uniek moment van ons samen, van niemand anders. Een moment wat we nooit meer samen kunnen herbeleven. Wat kun je iemand toch vreselijk missen...

Twee jaar geleden...

Het is vandaag twee jaar geleden dat Patrick is overleden... Twee jaar!! Onvoorstelbaar, wat een gemis en verdriet. Aan de buitenkant zie je het misschien niet aan ons, maar er gaat geen dag voorbij dat we Patrick niet heel erg missen.

Dit was het laatste nummer dat gespeeld werd tijdens de uitvaart. Een prachtige en toepasselijke tekst. Het was inderdaad veel en veel te kort, maar vergeten doen we Patrick nooit.
Vandaag om kwart voor zes zet ik hem even heel hard aan.

Andre Hazes - Bedankt Mijn Vriend
We hadden samen zoveel plannen Vriend
De oogst was mooi, voor jou en mij, m`n Vriend
Al ben je nu niet meer bij mij
Voor altijd ben je aan m`n zij

We konden lachen maar ook huilen vriend
Jij deed voor mij wat ik niet kon, m`n Vriend
Ik heb het fijn met jou gehad
Je hebt een plaats hier in m`n hart

Jij wordt nooit vergeten Vriend
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet

Je bent nu enkel nog herinnering
Zo is het leven, maar het had toch zin
Het is te gek om waar te zijn
Jouw vriendschap overheerst mijn pijn

Ik ben m`n grootste fan nu kwijtgeraakt
Wat ik nu ben, ja dat heb jij gemaakt
Nu is het echt koud zonder jou
Maar weet dat ik veel van je hou

Jij wordt nooit vergeten Vriend
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet

Ja bedankt
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet

Ja bedankt
Ja bedankt
Ja bedankt

Toeval of ...?

Zondag is het precies twee jaar geleden dat Patrick is overleden. Weer een beladen maand en het verklaart waarom ik me 'gespannen' voel van binnen. Al twee jaar! Pas twee jaar...

Toch voelt Patrick op de gekste momenten heel dicht bij. Door een liedje op de radio; ons trouwliedje van Boudewijn de Groot bij het weer binnenrijden van Nederland na de vakantie, of het liedje You've got the Love (openingsnummer bruiloft) van The Source op een emotioneel moment in het AMC. Of door onze lamp-in-de-steeg-met-nacht-en-bewegingssensor die sinds de eerste dag van onze vakantie niet meer uit gaat. Net alsof Patrick extra op het huis let omdat we er even niet zijn. (Maar die nu eigenlijk wel gewoon weer in zijn normale modus mag, dus Patrick...). Of die keer dat ik in mijn droom een standje van Patrick kreeg dat ik het huis goed moet afsluiten als ik ga slapen om er 's ochtends (als ik toch even dubbelcheck of de voordeur wel echt op slot zit) achter te komen dat de voordeur niet helemaal dicht was en iemand er alleen maar tegenaan had hoeven duwen om binnen te komen.

Of zoals vandaag. We zitten in de auto op weg naar het verjaardagsfeestje van Lieve als TLC met Chasing Waterfalls voorbij komt. Ik zet de radio wat harder en zing lekker mee. Ik vind dit zo'n lekker nummer... Om de zoveel tijd hoor ik een nummer waar ik dan geen genoeg van kan krijgen. Het TLC-nummer is er zo een. Maar ook Can't fight the Moonlight van Leann Rimes. Ik denk aan Patrick. Hoe hij speciaal voor mij samen met Sok een dvd'tje van Coyote Ugly voor me had gemaakt zodat ik de film, waar het nummer de soundrack van is, continu aan kon zetten (en Patrick naar de dansende bardames kon kijken). Of het nummer waarbij ik het daarvoor had: En Vogue met Don't let go (Love). Waarbij Patrick een hele nacht de DAT-recorder (jaja) had laten draaien om het nummer in het geheim voor me op te nemen en dat vervolgens tig keer achter elkaar op een bandje te zetten. Dat hij het me gaf in de trein naar Castricum en dat hij speciaal voor die gelegenheid zijn walkman had meegenomen. Mijn stem breekt een beetje en de laatste tonen klinken. We zijn er. Ik parkeer de auto en haal diep adem...

Het was een mooie dag!

Afelopen zaterdag waren we samen met Frans & Margriet, Vicky & haar mannetjes, Inge & Robin, Sonja & Gerard, Joyce en Patrick's beste vrienden Oscar & Krista, Tjerk & Doret en Geert (Sok) & Machteld.

We hebben gegeten, gedronken, herdacht. Met veel lachen en nu en dan een traan.

Jasmijn en Thijmen waren de hele dag al opgewonden. Een verjaardag is natuurlijk iets bijzonders, ook al is de jarige er niet bij! Jasmijn wilde een cadeautje voor papa kopen, om eraan toe te voegen dat hij er eigenlijk niets aan had... Daarop opperde ze zelf om dan een mooie ballon, met roos en kaart voor haar papa te kopen. Samen is ze met tante Joyce op pad geweest om een mooie heliumballon in de vorm van een gouden hart te kopen. Na de toost hebben we die met zijn allen in de tuin opgelaten en hij vloog echt heel hoog zo de wolken in. Het was een prachtig en heel ontroerend moment!

Dank voor de vele lieve berichtjes. Het heeft ons goed gedaan/doet ons goed!

Patrick's verjaardag

Het is vandaag 27 april. Vandaag zou Patrick 41 geworden zijn. Het wordt zijn tweede verjaardag zonder...


Deze foto is genomen tijdens onze zomervakantie in 2008. Een jaar na de geboorte van Jasmijn, en bezig met een experimenteel medicijn dat veel bijwerkingen gaf, maar ook veel tumorreductie. Jasmijn kijkt in volle adoratie naar haar papa op. Happy times!

Vorig jaar hebben de kindjes en ik vrij genomen en zijn we naar Sprookjeswonderland geweest. En 's avonds hebben we in Zeezicht met de families en Oscar & Krista, Sok & Machteld en Tjerk & Doret gegeten. Ook dit jaar zijn we vanavond met dezelfde groep, en dat voelt fijn. Vorig jaar werden er sigaren op het strand opgestoken. Eens kijken wat vanavond brengt ;-)


Ik had het 'grote plan' om van Patrick's verjaardag een familiedag te maken; om iedere verjaardag iets speciaals met Jasmijn en Thijmen te doen. Dit jaar en volgend jaar kan dat nog, maar daarna is het Koningendag en komt er van dat plan weinig terecht. Ik ga er iets anders op verzinnen, want ik blijf het een mooi idee vinden om een - hopelijk heel lange - traditie te starten. Ik denk dat Patrick het wel mooi gevonden zou hebben; Koningendag op 27 april. Maar ik ben blij dat we nog twee jaar hebben voordat het echte volksfeest op deze datum losbarst...

Zijn tweede verjaardag zonder al weer. Onvoorstelbaar hoe tijd tegelijkertijd stil kan staan en voorbij kan vliegen. Het is een wonderlijk iets, tijd. Want hoewel het missen niet minder wordt, gaan de rouwe kantjes er wel meer af. Worden de heftige herinneringen van de laatste periode steeds meer vervangen door de mooie herinneringen van de tijd ervoor. Vinden we iedere dag een beetje beter onze draai met zijn drietjes. Gaat het overleven van de eerste periode over in leven, en komt er steeds een beetje meer ruimte voor genieten.

Ik merk het bij mezelf, maar ook bij de kindjes. Sinds een maand of drie komen er bij Jasmijn - al dan niet geholpen door foto's - steeds meer blije herinneringen bij. In mijn vorige blog schreef ik nog dat ik me een beetje zorgen maakte over Jasmijn. Dat ze heel veel aan haar papa moest denken, en dan ontroostbaar verdrietig was omdat ze dan alleen het beeld van het laatste uur kon oproepen. Bij haar komt er ook steeds meer ruimte voor 'blije' herinneringen. Dan moet ze letterlijk lachen en daarna in huilen uit te barsten als ze zich realiseert dat hij echt dood is. Heftig en confronterend, maar wel goed. Want er komt ook ruimte voor mooie herinneringen.

Ik vind het heel fijn dat Patrick nog zo aanwezig is in ons dagelijks leven; er gaat geen dag voorbij of hij wordt niet genoemd. Dat gaat heel natuurlijk; in het spelen van de kindjes, de gesprekken aan tafel. Heel fijn. Voor mijn gevoel hebben Jasmijn en Thijmen daardoor echt een vader, ook al is hij er niet fysiek bij. En wat weten ze hun gevoel soms zo mooi te verwoorden. Thijmen met zijn uitspraak dat zijn vader een foto is die altijd lacht. Of soms probeert zijn zin te krijgen door als argument aan te voeren dat het van zijn papa wel mag :-). Jasmijn die haar armen om zichzelf heen slaat en zegt dat ze hart aan het knuffelen is want daar zit papa...

Wat zouden we samen trots geweest zijn op onze prachtige kindjes. Ik ben het in ieder geval wel!