maandag 18 augustus 2014

18 augustus…

Het is vandaag weer 18 augustus. De derde 18 augustus zonder Patrick. Ik vind het onvoorstelbaar dat Patrick al drie jaar dood is. Dat ik al drie jaar niet met hem heb kunnen praten, lachen, genieten, blikken uitwisselen. Niet samen leven, geen nieuwe herinneringen maken, samen trots kunnen zijn op onze geweldige kinderen. Dat Jasmijn en Thijmen al drie jaar de allerliefste papa van de hele wereld moeten missen… Dat hij ons – hun – al drie jaar moet missen.

Maar hoewel hij niet meer hier is, is hij er nog wel. Patrick zit in ons, ik denk dat ik vrij aardig weet wat hij in bepaalde situaties gewild zou hebben. Daar denk ik over na en soms ga ik er in mee en soms ook niet. En ook Jasmijn en Thijmen kennen hun papa. Ze missen hem enorm, maar hebben hem wel. Ik blijf me verbazen over hun veerkracht. Het zijn super-kinderen die ondanks dat ze veel hebben meegemaakt toch heel vrolijk en optimistisch zijn. Bijzonder om te zien dat het steeds meer individuen worden, om karaktereigenschappen van mezelf of Patrick terug te zien.

Ik weet niet zo goed wat ik er nog meer over moet zeggen…. Het is weer een beladen dag, maand... Onvoorstelbaar hoeveel van dit soort data er zijn in een jaar. En toch… de meeste ‘eerste keren’ zijn geweest. Dat wil niet zeggen dat de tweede, derde of vierde keer ‘makkelijker’ zijn, helemaal niet zelfs, maar tijd is wel een bijzondere factor. Ik geloof niet in ‘het een plekje geven’ of ‘verwerken’. Zo werkt het volgens mij niet. Door Patrick’s overlijden moeten we een heel bijzonder persoon missen. En dat doet pijn, maar zo is het. Het missen zal blijven, hoeveel tijd er ook overheen gaat. Misschien verandert het in hoe vaak en hoe intens het er is, maar misschien ook niet. Het is wat het is.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen