dinsdag 19 augustus 2014
Dag lieve Patrick
maandag 18 augustus 2014
18 augustus…
Maar hoewel hij niet meer hier is, is hij er nog wel. Patrick zit in ons, ik denk dat ik vrij aardig weet wat hij in bepaalde situaties gewild zou hebben. Daar denk ik over na en soms ga ik er in mee en soms ook niet. En ook Jasmijn en Thijmen kennen hun papa. Ze missen hem enorm, maar hebben hem wel. Ik blijf me verbazen over hun veerkracht. Het zijn super-kinderen die ondanks dat ze veel hebben meegemaakt toch heel vrolijk en optimistisch zijn. Bijzonder om te zien dat het steeds meer individuen worden, om karaktereigenschappen van mezelf of Patrick terug te zien.
Ik weet niet zo goed wat ik er nog meer over moet zeggen…. Het is weer een beladen dag, maand... Onvoorstelbaar hoeveel van dit soort data er zijn in een jaar. En toch… de meeste ‘eerste keren’ zijn geweest. Dat wil niet zeggen dat de tweede, derde of vierde keer ‘makkelijker’ zijn, helemaal niet zelfs, maar tijd is wel een bijzondere factor. Ik geloof niet in ‘het een plekje geven’ of ‘verwerken’. Zo werkt het volgens mij niet. Door Patrick’s overlijden moeten we een heel bijzonder persoon missen. En dat doet pijn, maar zo is het. Het missen zal blijven, hoeveel tijd er ook overheen gaat. Misschien verandert het in hoe vaak en hoe intens het er is, maar misschien ook niet. Het is wat het is.
zaterdag 5 april 2014
Gradaties in missen...
2 april werd onze prachtige dochter 7. Zeven jaar alweer! Wat is ze groot. En mooi en lief. En wat is het toch 'jammer' dat Patrick dit allemaal moet missen. Moet missen dat onze prachtige meid heeft leren schrijven. En lezen. En dat ze de mooiste en liefste korte briefjes voor ons schrijft. Voor Thijmen en mij, maar ook voor haar papa. Briefjes met de mooiste tekeningen vol met hartjes en sterretjes en 'I laf joe' erbij geschreven...
Patrick is niet de enige die veel mist. Ik ook. De kindjes ook... Dit soort briefjes en de 'losse' opmerkingen maken keer op keer zichtbaar hoe intens verbonden we nog steeds met elkaar zijn. Hoezeer Patrick nog in ons dagelijks leven zit. Zo mooi om te zien en dierbaar om te voelen. Maar ook heftig; want zij moeten ook zoveel missen; een tweede persoon die onvoorwaardelijk van ze houdt. Die trots tot in de tenen is na een mooie uitspraak, een goed voorgelezen bladzij, een goed rapport of een heerlijke knuffel. Een tweede persoon van wie ze alles willen leren, met wie ze in discussie kunnen gaan. Die ze mee kunnen nemen in zijn en hun blik op de wereld. Een tweede persoon die hun alles is...
Afgelopen zondag vierden we Jasmijn's verjaardag alvast. 's Ochtends met de directe familie, 's middags met vrienden. Het weer was heerlijk, de taarten goed gelukt en de jarige straalde. Het was een topdag. 's Avonds op de bank overviel het me... Ik had - denk ik voor het eerst bij zo'n mijlpaal - niet de hele dat het onrustige, knagende gevoel. Ik had óók een leuke dag, zonder dat er de hele dag een schaduw in mijn hoofd zat. Best gek om dat te realiseren. En stiekem was ik ook wel een beetje trots. Trots op waar we nu staan en hoe het met ons gaat. Hoe goed we in ons vel zitten. En dat we - alle drie - nog steeds optimisten zijn. En dat het ons lukt om de liefde die er was te blijven voelen.
Niets zo wisselvallig overigens als de mens... Dinsdagavond overviel de weemoed me dubbel en dwars. Terugdenkend aan de nacht waarin zeven jaar daarvoor een vrolijk bloemetje ons leven voorgoed op zijn kop zou komen zetten. Een nacht die we met zijn tweeën ingingen en waar we met zijn drieën uitkwamen. Een uniek moment van ons samen, van niemand anders. Een moment wat we nooit meer samen kunnen herbeleven. Wat kun je iemand toch vreselijk missen...
Patrick is niet de enige die veel mist. Ik ook. De kindjes ook... Dit soort briefjes en de 'losse' opmerkingen maken keer op keer zichtbaar hoe intens verbonden we nog steeds met elkaar zijn. Hoezeer Patrick nog in ons dagelijks leven zit. Zo mooi om te zien en dierbaar om te voelen. Maar ook heftig; want zij moeten ook zoveel missen; een tweede persoon die onvoorwaardelijk van ze houdt. Die trots tot in de tenen is na een mooie uitspraak, een goed voorgelezen bladzij, een goed rapport of een heerlijke knuffel. Een tweede persoon van wie ze alles willen leren, met wie ze in discussie kunnen gaan. Die ze mee kunnen nemen in zijn en hun blik op de wereld. Een tweede persoon die hun alles is...
Afgelopen zondag vierden we Jasmijn's verjaardag alvast. 's Ochtends met de directe familie, 's middags met vrienden. Het weer was heerlijk, de taarten goed gelukt en de jarige straalde. Het was een topdag. 's Avonds op de bank overviel het me... Ik had - denk ik voor het eerst bij zo'n mijlpaal - niet de hele dat het onrustige, knagende gevoel. Ik had óók een leuke dag, zonder dat er de hele dag een schaduw in mijn hoofd zat. Best gek om dat te realiseren. En stiekem was ik ook wel een beetje trots. Trots op waar we nu staan en hoe het met ons gaat. Hoe goed we in ons vel zitten. En dat we - alle drie - nog steeds optimisten zijn. En dat het ons lukt om de liefde die er was te blijven voelen.
Niets zo wisselvallig overigens als de mens... Dinsdagavond overviel de weemoed me dubbel en dwars. Terugdenkend aan de nacht waarin zeven jaar daarvoor een vrolijk bloemetje ons leven voorgoed op zijn kop zou komen zetten. Een nacht die we met zijn tweeën ingingen en waar we met zijn drieën uitkwamen. Een uniek moment van ons samen, van niemand anders. Een moment wat we nooit meer samen kunnen herbeleven. Wat kun je iemand toch vreselijk missen...
zondag 18 augustus 2013
Twee jaar geleden...
Het is vandaag twee jaar geleden dat Patrick is overleden... Twee jaar!! Onvoorstelbaar, wat een gemis en verdriet. Aan de buitenkant zie je het misschien niet aan ons, maar er gaat geen dag voorbij dat we Patrick niet heel erg missen.
Dit was het laatste nummer dat gespeeld werd tijdens de uitvaart. Een prachtige en toepasselijke tekst. Het was inderdaad veel en veel te kort, maar vergeten doen we Patrick nooit.
Vandaag om kwart voor zes zet ik hem even heel hard aan.
Andre Hazes - Bedankt Mijn Vriend
We hadden samen zoveel plannen Vriend
De oogst was mooi, voor jou en mij, m`n Vriend
Al ben je nu niet meer bij mij
Voor altijd ben je aan m`n zij
We konden lachen maar ook huilen vriend
Jij deed voor mij wat ik niet kon, m`n Vriend
Ik heb het fijn met jou gehad
Je hebt een plaats hier in m`n hart
Jij wordt nooit vergeten Vriend
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Je bent nu enkel nog herinnering
Zo is het leven, maar het had toch zin
Het is te gek om waar te zijn
Jouw vriendschap overheerst mijn pijn
Ik ben m`n grootste fan nu kwijtgeraakt
Wat ik nu ben, ja dat heb jij gemaakt
Nu is het echt koud zonder jou
Maar weet dat ik veel van je hou
Jij wordt nooit vergeten Vriend
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt
Ja bedankt
Ja bedankt
Dit was het laatste nummer dat gespeeld werd tijdens de uitvaart. Een prachtige en toepasselijke tekst. Het was inderdaad veel en veel te kort, maar vergeten doen we Patrick nooit.
Vandaag om kwart voor zes zet ik hem even heel hard aan.
Andre Hazes - Bedankt Mijn Vriend
We hadden samen zoveel plannen Vriend
De oogst was mooi, voor jou en mij, m`n Vriend
Al ben je nu niet meer bij mij
Voor altijd ben je aan m`n zij
We konden lachen maar ook huilen vriend
Jij deed voor mij wat ik niet kon, m`n Vriend
Ik heb het fijn met jou gehad
Je hebt een plaats hier in m`n hart
Jij wordt nooit vergeten Vriend
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Je bent nu enkel nog herinnering
Zo is het leven, maar het had toch zin
Het is te gek om waar te zijn
Jouw vriendschap overheerst mijn pijn
Ik ben m`n grootste fan nu kwijtgeraakt
Wat ik nu ben, ja dat heb jij gemaakt
Nu is het echt koud zonder jou
Maar weet dat ik veel van je hou
Jij wordt nooit vergeten Vriend
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt, het was te kort, dat vergeet ik niet
Iedereen hield van jou, dat stilt mijn verdriet
Ja bedankt
Ja bedankt
Ja bedankt
zondag 11 augustus 2013
Toeval of ...?
Zondag is het precies twee jaar geleden dat Patrick is overleden. Weer een beladen maand en het verklaart waarom ik me 'gespannen' voel van binnen. Al twee jaar! Pas twee jaar...
Toch voelt Patrick op de gekste momenten heel dicht bij. Door een liedje op de radio; ons trouwliedje van Boudewijn de Groot bij het weer binnenrijden van Nederland na de vakantie, of het liedje You've got the Love (openingsnummer bruiloft) van The Source op een emotioneel moment in het AMC. Of door onze lamp-in-de-steeg-met-nacht-en-bewegingssensor die sinds de eerste dag van onze vakantie niet meer uit gaat. Net alsof Patrick extra op het huis let omdat we er even niet zijn. (Maar die nu eigenlijk wel gewoon weer in zijn normale modus mag, dus Patrick...). Of die keer dat ik in mijn droom een standje van Patrick kreeg dat ik het huis goed moet afsluiten als ik ga slapen om er 's ochtends (als ik toch even dubbelcheck of de voordeur wel echt op slot zit) achter te komen dat de voordeur niet helemaal dicht was en iemand er alleen maar tegenaan had hoeven duwen om binnen te komen.
Of zoals vandaag. We zitten in de auto op weg naar het verjaardagsfeestje van Lieve als TLC met Chasing Waterfalls voorbij komt. Ik zet de radio wat harder en zing lekker mee. Ik vind dit zo'n lekker nummer... Om de zoveel tijd hoor ik een nummer waar ik dan geen genoeg van kan krijgen. Het TLC-nummer is er zo een. Maar ook Can't fight the Moonlight van Leann Rimes. Ik denk aan Patrick. Hoe hij speciaal voor mij samen met Sok een dvd'tje van Coyote Ugly voor me had gemaakt zodat ik de film, waar het nummer de soundrack van is, continu aan kon zetten (en Patrick naar de dansende bardames kon kijken). Of het nummer waarbij ik het daarvoor had: En Vogue met Don't let go (Love). Waarbij Patrick een hele nacht de DAT-recorder (jaja) had laten draaien om het nummer in het geheim voor me op te nemen en dat vervolgens tig keer achter elkaar op een bandje te zetten. Dat hij het me gaf in de trein naar Castricum en dat hij speciaal voor die gelegenheid zijn walkman had meegenomen. Mijn stem breekt een beetje en de laatste tonen klinken. We zijn er. Ik parkeer de auto en haal diep adem...
Toch voelt Patrick op de gekste momenten heel dicht bij. Door een liedje op de radio; ons trouwliedje van Boudewijn de Groot bij het weer binnenrijden van Nederland na de vakantie, of het liedje You've got the Love (openingsnummer bruiloft) van The Source op een emotioneel moment in het AMC. Of door onze lamp-in-de-steeg-met-nacht-en-bewegingssensor die sinds de eerste dag van onze vakantie niet meer uit gaat. Net alsof Patrick extra op het huis let omdat we er even niet zijn. (Maar die nu eigenlijk wel gewoon weer in zijn normale modus mag, dus Patrick...). Of die keer dat ik in mijn droom een standje van Patrick kreeg dat ik het huis goed moet afsluiten als ik ga slapen om er 's ochtends (als ik toch even dubbelcheck of de voordeur wel echt op slot zit) achter te komen dat de voordeur niet helemaal dicht was en iemand er alleen maar tegenaan had hoeven duwen om binnen te komen.
Of zoals vandaag. We zitten in de auto op weg naar het verjaardagsfeestje van Lieve als TLC met Chasing Waterfalls voorbij komt. Ik zet de radio wat harder en zing lekker mee. Ik vind dit zo'n lekker nummer... Om de zoveel tijd hoor ik een nummer waar ik dan geen genoeg van kan krijgen. Het TLC-nummer is er zo een. Maar ook Can't fight the Moonlight van Leann Rimes. Ik denk aan Patrick. Hoe hij speciaal voor mij samen met Sok een dvd'tje van Coyote Ugly voor me had gemaakt zodat ik de film, waar het nummer de soundrack van is, continu aan kon zetten (en Patrick naar de dansende bardames kon kijken). Of het nummer waarbij ik het daarvoor had: En Vogue met Don't let go (Love). Waarbij Patrick een hele nacht de DAT-recorder (jaja) had laten draaien om het nummer in het geheim voor me op te nemen en dat vervolgens tig keer achter elkaar op een bandje te zetten. Dat hij het me gaf in de trein naar Castricum en dat hij speciaal voor die gelegenheid zijn walkman had meegenomen. Mijn stem breekt een beetje en de laatste tonen klinken. We zijn er. Ik parkeer de auto en haal diep adem...
maandag 29 april 2013
Het was een mooie dag!
Afelopen zaterdag waren we samen met Frans & Margriet, Vicky & haar mannetjes, Inge & Robin, Sonja & Gerard, Joyce en Patrick's beste vrienden Oscar & Krista, Tjerk & Doret en Geert (Sok) & Machteld.
We hebben gegeten, gedronken, herdacht. Met veel lachen en nu en dan een traan.
Jasmijn en Thijmen waren de hele dag al opgewonden. Een verjaardag is natuurlijk iets bijzonders, ook al is de jarige er niet bij! Jasmijn wilde een cadeautje voor papa kopen, om eraan toe te voegen dat hij er eigenlijk niets aan had... Daarop opperde ze zelf om dan een mooie ballon, met roos en kaart voor haar papa te kopen. Samen is ze met tante Joyce op pad geweest om een mooie heliumballon in de vorm van een gouden hart te kopen. Na de toost hebben we die met zijn allen in de tuin opgelaten en hij vloog echt heel hoog zo de wolken in. Het was een prachtig en heel ontroerend moment!
Dank voor de vele lieve berichtjes. Het heeft ons goed gedaan/doet ons goed!
We hebben gegeten, gedronken, herdacht. Met veel lachen en nu en dan een traan.
Jasmijn en Thijmen waren de hele dag al opgewonden. Een verjaardag is natuurlijk iets bijzonders, ook al is de jarige er niet bij! Jasmijn wilde een cadeautje voor papa kopen, om eraan toe te voegen dat hij er eigenlijk niets aan had... Daarop opperde ze zelf om dan een mooie ballon, met roos en kaart voor haar papa te kopen. Samen is ze met tante Joyce op pad geweest om een mooie heliumballon in de vorm van een gouden hart te kopen. Na de toost hebben we die met zijn allen in de tuin opgelaten en hij vloog echt heel hoog zo de wolken in. Het was een prachtig en heel ontroerend moment!
Dank voor de vele lieve berichtjes. Het heeft ons goed gedaan/doet ons goed!
zaterdag 27 april 2013
Patrick's verjaardag
Het is vandaag 27 april. Vandaag zou Patrick 41 geworden zijn. Het wordt zijn tweede verjaardag zonder...
Deze foto is genomen tijdens onze zomervakantie in 2008. Een jaar na de geboorte van Jasmijn, en bezig met een experimenteel medicijn dat veel bijwerkingen gaf, maar ook veel tumorreductie. Jasmijn kijkt in volle adoratie naar haar papa op. Happy times!
Vorig jaar hebben de kindjes en ik vrij genomen en zijn we naar Sprookjeswonderland geweest. En 's avonds hebben we in Zeezicht met de families en Oscar & Krista, Sok & Machteld en Tjerk & Doret gegeten. Ook dit jaar zijn we vanavond met dezelfde groep, en dat voelt fijn. Vorig jaar werden er sigaren op het strand opgestoken. Eens kijken wat vanavond brengt ;-)
Ik had het 'grote plan' om van Patrick's verjaardag een familiedag te maken; om iedere verjaardag iets speciaals met Jasmijn en Thijmen te doen. Dit jaar en volgend jaar kan dat nog, maar daarna is het Koningendag en komt er van dat plan weinig terecht. Ik ga er iets anders op verzinnen, want ik blijf het een mooi idee vinden om een - hopelijk heel lange - traditie te starten. Ik denk dat Patrick het wel mooi gevonden zou hebben; Koningendag op 27 april. Maar ik ben blij dat we nog twee jaar hebben voordat het echte volksfeest op deze datum losbarst...
Zijn tweede verjaardag zonder al weer. Onvoorstelbaar hoe tijd tegelijkertijd stil kan staan en voorbij kan vliegen. Het is een wonderlijk iets, tijd. Want hoewel het missen niet minder wordt, gaan de rouwe kantjes er wel meer af. Worden de heftige herinneringen van de laatste periode steeds meer vervangen door de mooie herinneringen van de tijd ervoor. Vinden we iedere dag een beetje beter onze draai met zijn drietjes. Gaat het overleven van de eerste periode over in leven, en komt er steeds een beetje meer ruimte voor genieten.
Ik merk het bij mezelf, maar ook bij de kindjes. Sinds een maand of drie komen er bij Jasmijn - al dan niet geholpen door foto's - steeds meer blije herinneringen bij. In mijn vorige blog schreef ik nog dat ik me een beetje zorgen maakte over Jasmijn. Dat ze heel veel aan haar papa moest denken, en dan ontroostbaar verdrietig was omdat ze dan alleen het beeld van het laatste uur kon oproepen. Bij haar komt er ook steeds meer ruimte voor 'blije' herinneringen. Dan moet ze letterlijk lachen en daarna in huilen uit te barsten als ze zich realiseert dat hij echt dood is. Heftig en confronterend, maar wel goed. Want er komt ook ruimte voor mooie herinneringen.
Ik vind het heel fijn dat Patrick nog zo aanwezig is in ons dagelijks leven; er gaat geen dag voorbij of hij wordt niet genoemd. Dat gaat heel natuurlijk; in het spelen van de kindjes, de gesprekken aan tafel. Heel fijn. Voor mijn gevoel hebben Jasmijn en Thijmen daardoor echt een vader, ook al is hij er niet fysiek bij. En wat weten ze hun gevoel soms zo mooi te verwoorden. Thijmen met zijn uitspraak dat zijn vader een foto is die altijd lacht. Of soms probeert zijn zin te krijgen door als argument aan te voeren dat het van zijn papa wel mag :-). Jasmijn die haar armen om zichzelf heen slaat en zegt dat ze hart aan het knuffelen is want daar zit papa...
Wat zouden we samen trots geweest zijn op onze prachtige kindjes. Ik ben het in ieder geval wel!
Deze foto is genomen tijdens onze zomervakantie in 2008. Een jaar na de geboorte van Jasmijn, en bezig met een experimenteel medicijn dat veel bijwerkingen gaf, maar ook veel tumorreductie. Jasmijn kijkt in volle adoratie naar haar papa op. Happy times!
Vorig jaar hebben de kindjes en ik vrij genomen en zijn we naar Sprookjeswonderland geweest. En 's avonds hebben we in Zeezicht met de families en Oscar & Krista, Sok & Machteld en Tjerk & Doret gegeten. Ook dit jaar zijn we vanavond met dezelfde groep, en dat voelt fijn. Vorig jaar werden er sigaren op het strand opgestoken. Eens kijken wat vanavond brengt ;-)
Ik had het 'grote plan' om van Patrick's verjaardag een familiedag te maken; om iedere verjaardag iets speciaals met Jasmijn en Thijmen te doen. Dit jaar en volgend jaar kan dat nog, maar daarna is het Koningendag en komt er van dat plan weinig terecht. Ik ga er iets anders op verzinnen, want ik blijf het een mooi idee vinden om een - hopelijk heel lange - traditie te starten. Ik denk dat Patrick het wel mooi gevonden zou hebben; Koningendag op 27 april. Maar ik ben blij dat we nog twee jaar hebben voordat het echte volksfeest op deze datum losbarst...
Zijn tweede verjaardag zonder al weer. Onvoorstelbaar hoe tijd tegelijkertijd stil kan staan en voorbij kan vliegen. Het is een wonderlijk iets, tijd. Want hoewel het missen niet minder wordt, gaan de rouwe kantjes er wel meer af. Worden de heftige herinneringen van de laatste periode steeds meer vervangen door de mooie herinneringen van de tijd ervoor. Vinden we iedere dag een beetje beter onze draai met zijn drietjes. Gaat het overleven van de eerste periode over in leven, en komt er steeds een beetje meer ruimte voor genieten.
Ik merk het bij mezelf, maar ook bij de kindjes. Sinds een maand of drie komen er bij Jasmijn - al dan niet geholpen door foto's - steeds meer blije herinneringen bij. In mijn vorige blog schreef ik nog dat ik me een beetje zorgen maakte over Jasmijn. Dat ze heel veel aan haar papa moest denken, en dan ontroostbaar verdrietig was omdat ze dan alleen het beeld van het laatste uur kon oproepen. Bij haar komt er ook steeds meer ruimte voor 'blije' herinneringen. Dan moet ze letterlijk lachen en daarna in huilen uit te barsten als ze zich realiseert dat hij echt dood is. Heftig en confronterend, maar wel goed. Want er komt ook ruimte voor mooie herinneringen.
Ik vind het heel fijn dat Patrick nog zo aanwezig is in ons dagelijks leven; er gaat geen dag voorbij of hij wordt niet genoemd. Dat gaat heel natuurlijk; in het spelen van de kindjes, de gesprekken aan tafel. Heel fijn. Voor mijn gevoel hebben Jasmijn en Thijmen daardoor echt een vader, ook al is hij er niet fysiek bij. En wat weten ze hun gevoel soms zo mooi te verwoorden. Thijmen met zijn uitspraak dat zijn vader een foto is die altijd lacht. Of soms probeert zijn zin te krijgen door als argument aan te voeren dat het van zijn papa wel mag :-). Jasmijn die haar armen om zichzelf heen slaat en zegt dat ze hart aan het knuffelen is want daar zit papa...
Wat zouden we samen trots geweest zijn op onze prachtige kindjes. Ik ben het in ieder geval wel!
woensdag 19 december 2012
Trots op onze veerkracht!
Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier een blogje plaatste. Nou geldt over het algemeen geen nieuws = goed nieuws, maar toch. Belangrijkste reden voor het uitblijven van updates was omdat ik Thijmen's uitspraak zo mooi vond. Hoe fijn is het als je het gevoel hebt dat je papa altijd lacht?
Het gaat goed met ons, al is het wel tijd voor vakantie. Het is een pittig jaar geweest, en we hebben alle drie behoefte aan rust. Gelukkig wordt dat geregeld, dus dat komt helemaal goed. Ik merk dat we op zich redelijk in ons vel zitten, maar dat de decembermaand toch wel heel tastbaar maakt dat we niet compleet zijn en dat we dat ook zo voelen. Overal waar je komt wordt je geconfronteerd met gelukkige gezinnetjes (of zo lijkt het in ieder geval). En er zijn zoveel 'mis' momenten, momenten waar hij gewoon bij had moeten zijn; Thijmens verjaardag, Jasmijns hoofdrol in een theatervoorstelling van school, de bijzondere periode rondom Sinterklaas, de sneeuw van begin december en zo kan ik nog wel even doorgaan...
Jasmijn gaat lekker; ze heeft het goed naar haar zin in de klas, heeft leuke vriendinnetjes, is leergierig, zit inmiddels op zwemles en op turnen en ze vindt beide het einde. Bij vlagen lijkt het al zo'n groot meisje dat heerlijk ongecompliceerd in het leven staat, maar toch... ze is heel wijs, is heel gevoelig voor emoties om haar heen en ze mist haar papa heel erg. Ze heeft het er wel minder vaak over, ze houdt het verdriet een beetje bij haarzelf. Wil er, zeker als ze verdrietig is, ook niet echt met me over praten. 'Daar word ik verdrietig van en dat wil ik niet,' zegt ze dan. Dat vind ik best moeilijk. Moet ik het gesprek nou wel aangaan/doorzetten of juist niet? Ik geef vaak aan dat ik Patrick ook mis, maar dat ik dan juist aan leuke dingen van/met hem denk, maar dat vindt ze moeilijk... Als ze aan Patrick denkt, denkt ze aan hun laatste uur. En dat beeld staat natuurlijk wel heel ver af van leuke dingen doen/lekker samen een ijsje eten.
Thijmen is echt een heerlijk mannetje; grappig en ontzettend lief. Maar ook driftig en enorm koppig. Dat wordt nog wat later ;-) Ook hij is heel erg bezig met het overlijden van Patrick. Stelt veel vragen, hij probeert echt uit te vinden hoe het nou zit met zijn papa. 'Zit papa in het papa-kerkje (waar de uitvaart was)? Waarom komt hij dan niet naar huis?'. 'Maak-mensen kunnen alles maken, dus ook mijn papa. Wanneer is hij dan aan de beurt?'. 'Als je dood bent, ben je een ster. Maar waarom is mijn papa dan dood?'. Ook droomt hij momenteel heel veel, en blijkbaar ook over Patrick. Dan wordt hij huilend wakker en vraagt hij waarom papa altijd weggaat en nooit terugkomt. Hartverscheurend zijn dat soort momenten, maar ik hou me maar voor dat het goed is dat hij er in ieder geval over praat... Zeker als Thijmen boos is, moeten alles en iedereen het ontgelden; óók de papa-kerk. Daar moet ik nog wel eens om gniffelen; niets mis met de hechting aan zijn papa denk ik dan maar...
Nog even en het is 2013. Het jaar waarin ik niet meer kan zeggen 'vorig jaar', dat het echt klinkt alsof het al veel langer geleden is dan het voelt. Een tweede kerst en Oud&Nieuw zonder. Maar toch, we hebben de weg omhoog gevonden en ik hoop dat we die nog even vasthouden!
Vrij vroeg, maar toch alvast de beste wensen voor 2013. Maak er een mooi jaar van; tijd is te waardevol om hem ongemerkt door je vingers te laten glippen.
Liefs, Michelle
Het gaat goed met ons, al is het wel tijd voor vakantie. Het is een pittig jaar geweest, en we hebben alle drie behoefte aan rust. Gelukkig wordt dat geregeld, dus dat komt helemaal goed. Ik merk dat we op zich redelijk in ons vel zitten, maar dat de decembermaand toch wel heel tastbaar maakt dat we niet compleet zijn en dat we dat ook zo voelen. Overal waar je komt wordt je geconfronteerd met gelukkige gezinnetjes (of zo lijkt het in ieder geval). En er zijn zoveel 'mis' momenten, momenten waar hij gewoon bij had moeten zijn; Thijmens verjaardag, Jasmijns hoofdrol in een theatervoorstelling van school, de bijzondere periode rondom Sinterklaas, de sneeuw van begin december en zo kan ik nog wel even doorgaan...
Jasmijn gaat lekker; ze heeft het goed naar haar zin in de klas, heeft leuke vriendinnetjes, is leergierig, zit inmiddels op zwemles en op turnen en ze vindt beide het einde. Bij vlagen lijkt het al zo'n groot meisje dat heerlijk ongecompliceerd in het leven staat, maar toch... ze is heel wijs, is heel gevoelig voor emoties om haar heen en ze mist haar papa heel erg. Ze heeft het er wel minder vaak over, ze houdt het verdriet een beetje bij haarzelf. Wil er, zeker als ze verdrietig is, ook niet echt met me over praten. 'Daar word ik verdrietig van en dat wil ik niet,' zegt ze dan. Dat vind ik best moeilijk. Moet ik het gesprek nou wel aangaan/doorzetten of juist niet? Ik geef vaak aan dat ik Patrick ook mis, maar dat ik dan juist aan leuke dingen van/met hem denk, maar dat vindt ze moeilijk... Als ze aan Patrick denkt, denkt ze aan hun laatste uur. En dat beeld staat natuurlijk wel heel ver af van leuke dingen doen/lekker samen een ijsje eten.
Thijmen is echt een heerlijk mannetje; grappig en ontzettend lief. Maar ook driftig en enorm koppig. Dat wordt nog wat later ;-) Ook hij is heel erg bezig met het overlijden van Patrick. Stelt veel vragen, hij probeert echt uit te vinden hoe het nou zit met zijn papa. 'Zit papa in het papa-kerkje (waar de uitvaart was)? Waarom komt hij dan niet naar huis?'. 'Maak-mensen kunnen alles maken, dus ook mijn papa. Wanneer is hij dan aan de beurt?'. 'Als je dood bent, ben je een ster. Maar waarom is mijn papa dan dood?'. Ook droomt hij momenteel heel veel, en blijkbaar ook over Patrick. Dan wordt hij huilend wakker en vraagt hij waarom papa altijd weggaat en nooit terugkomt. Hartverscheurend zijn dat soort momenten, maar ik hou me maar voor dat het goed is dat hij er in ieder geval over praat... Zeker als Thijmen boos is, moeten alles en iedereen het ontgelden; óók de papa-kerk. Daar moet ik nog wel eens om gniffelen; niets mis met de hechting aan zijn papa denk ik dan maar...
Nog even en het is 2013. Het jaar waarin ik niet meer kan zeggen 'vorig jaar', dat het echt klinkt alsof het al veel langer geleden is dan het voelt. Een tweede kerst en Oud&Nieuw zonder. Maar toch, we hebben de weg omhoog gevonden en ik hoop dat we die nog even vasthouden!
Vrij vroeg, maar toch alvast de beste wensen voor 2013. Maak er een mooi jaar van; tijd is te waardevol om hem ongemerkt door je vingers te laten glippen.
Liefs, Michelle
vrijdag 5 oktober 2012
'Mijn papa is een foto die altijd lacht' - terugblik op afgelopen zomer
Nu de herfst is ingetreden, voelt het als een goed moment om toch een beetje terug te kijken op afgelopen maanden. Het is deze zomer allemaal een beetje anders gelopen dan verwacht door mijn blessure. Maar ik ben nu ruim een maand uit het gips en het gaat gelukkig steeds beter met mijn voet. Nog niet helemaal pijn- of klachtenvrij maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.
De achillespeesblessure en -operatie waren natuurlijk niet echt handig maar er zitten gelukkig ook positieve randjes aan. Vooraf was dit mijn grote angstvisioen: wat nou als er iets met mij gebeurt, dat kan gewoon niet... Maar het is gebeurd, en met dank aan heel veel vrienden en familie draaide de wereld gewoon door. Het geeft mij vertouwen dat ik er niet alleen voor sta. En, heel belangrijk; het geeft de kindjes vertrouwen dat als er iets gebeurt, het ook weer goed kan komen. Dat is niet de ervaring met artsen en ziekenhuizen die zij - en dan met name Jasmijn - hebben, maar wel eentje die ze weer moeten krijgen.
Onze zomer heeft zich met name afgespeeld rondom het huis. Gelukkig werkte het weer redelijk mee en wat hebben we enorm genoten van de tuin. Wat is het toch een goede beslissing geweest om te verhuizen vorig jaar! De drie weken Frankrijk zaten er helaas niet in, maar ik denk niet dat de kindjes het heel erg gemist hebben. Jasmijn is een klein weekje met Jolien, een schoolvriendinnetje, mee op vakantie geweest en de logeerpartijtjes die ze allebei gehad hebben zijn niet op 1 hand te tellen.
En toen werd het augustus... Een maand die ik heel intens heb beleefd. Elke dag stond in het teken van 2011; wie kwamen er die dag op bezoek, wat gebeurde er die dag, hoe was de gezondheid, het gevoel... Heel confronterend maar ook wel heel mooi. Gek genoeg had ik minder moeite met de datum 'de 18e', maar des te meer met de laatste donderdag. Voor mijn gevoel heb ik, zeker 's middags, iedere minuut voelen passeren. Met het dieptepunt rond 17.45 uur... Zoals gezegd had ik dat minder met de 18e, maar ja, het contrast met 2011 kon bijna niet groter zijn. Toen was het miezerige doordeweekse dag waarbij pas op het eind een voorzichtig zonnetje doorbrak. 2012 was een weekenddag met tropische temperaturen...
Vrijdagavond had ik eindelijk de moed om de film te bekijken die Patrick samen met Erik-Jan eind 2009/begin 2010 heeft gemaakt voor de kindjes. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het was heel fijn om Patrick weer even te zien en te horen vertellen; de twinkel in zijn ogen, de lach in zijn stem. Fantastisch om hem weer even zo dichtbij te voelen. Misschien dat de 18e daarom wel 'mee viel', omdat hij zo dichtbij voelde. En, heel raar, maar ik voelde me de 19e een beetje opgelucht. We hebben het eerste jaar gehad en het gaat goed met ons. Ik denk niet dat het 'minder heftig' wordt nu het tweede jaar is aangebroken, maar juist door dat te accepteren komt er iets meer ruimte.
De kindjes & hun papa
Patrick zit in ons, is onderdeel van ons. Wordt iedere dag en iedere mijlpaal gemist. Het zindelijk worden van Thijmen, Jasmijn haar eerste zwemles. Maar ondanks dat hij er niet fysiek bij is, ís hij er wel. Jasmijn en Thijmen hebben een papa. Een papa waar ik het veel over heb, maar zij ook!
Jasmijn heeft het vooral over dood en wil weten hoe het feitelijk werkt met 'dood gaan/zijn'. Hoe word je een ster? Hoe kom je in de lucht? Hoe weet ik welke ster papa is? En dat het zielig is dat zij geen papa heeft. Dat ze eigenlijk wel een nieuwe papa wil, maar dat moet dan wel Patrick zijn. Gewoon omdat ze hem mist. Ze voelt zich ook wel vaak verdrietig, moet soms huilen in bed. Vraagt regelmatig of ze foto's en filmpjes van hem mag zien en wil verhalen van Patrick en haar samen horen. Het is ook altijd een gespreksonderwerp als er vriendjes of vriendinnetjes komen spelen; omdat zij erover beginnen of omdat ze er een rollenspel omheen verzinnen.
Een paar weken geleden moest Joyce een van haar katjes heel onverwacht in laten slapen. Wij zijn 's middags even met zijn drieen naar haar toe gegaan, en al op de trap vroeg Jasmijn aan Joyce wat er was gebeurd. 'De poes was een beetje ziek', legde mijn zus uit. Daarop werd Jasmijn boos; 'niet waar, als je een beetje ziek bent ga je niet dood, dan ben je heel erg ziek!'
Bij Thijmen lijkt het wel dat nu hij beter kan praten, duidelijker kan maken wat hij bedoelt, het er bij hem uitkomt. Hij kan soms ook echt boos op zijn papa zijn; dan vindt hij dat de foto weg moet en dan vindt hij papa stom. Maar mijn 'papa-ketting' (medaillon) krijgt wel heel vaak kusjes, en dan met name 'ondersteboven papa' (als de fotootjes op zijn kop staan). Dat vindt Thijmen echt heel erg grappig. Thijmen is ook heel erg aan het vergelijken; als hij in de supermarkt een kindje van zijn leeftijd (en dan het liefst een 'jommetje') ziet met een papa, dan loopt hij daar altijd op af. Vraagt hij of dat zijn papa is, en als het beaamd wordt zegt hij gelijk dat zijn papa dood is. En het liefst gaat hij dan een beetje uitsloven of een kunstje doen. Pas vroeg een papa een beetje overrompeld of dat echt was, en wie zijn papa was en toen antwoorde hij - zo mooi! - 'mijn papa is een foto die altijd lacht'.
De achillespeesblessure en -operatie waren natuurlijk niet echt handig
Onze zomer heeft zich met name afgespeeld rondom het huis. Gelukkig werkte het weer redelijk mee en wat hebben we enorm genoten van de tuin. Wat is het toch een goede beslissing geweest om te verhuizen vorig jaar! De drie weken Frankrijk zaten er helaas niet in, maar ik denk niet dat de kindjes het heel erg gemist hebben. Jasmijn is een klein weekje met Jolien, een schoolvriendinnetje, mee op vakantie geweest en de logeerpartijtjes die ze allebei gehad hebben zijn niet op 1 hand te tellen.
En toen werd het augustus... Een maand die ik heel intens heb beleefd. Elke dag stond in het teken van 2011; wie kwamen er die dag op bezoek, wat gebeurde er die dag, hoe was de gezondheid, het gevoel... Heel confronterend maar ook wel heel mooi. Gek genoeg had ik minder moeite met de datum 'de 18e', maar des te meer met de laatste donderdag. Voor mijn gevoel heb ik, zeker 's middags, iedere minuut voelen passeren. Met het dieptepunt rond 17.45 uur... Zoals gezegd had ik dat minder met de 18e, maar ja, het contrast met 2011 kon bijna niet groter zijn. Toen was het miezerige doordeweekse dag waarbij pas op het eind een voorzichtig zonnetje doorbrak. 2012 was een weekenddag met tropische temperaturen...
Vrijdagavond had ik eindelijk de moed om de film te bekijken die Patrick samen met Erik-Jan eind 2009/begin 2010 heeft gemaakt voor de kindjes. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het was heel fijn om Patrick weer even te zien en te horen vertellen; de twinkel in zijn ogen, de lach in zijn stem. Fantastisch om hem weer even zo dichtbij te voelen. Misschien dat de 18e daarom wel 'mee viel', omdat hij zo dichtbij voelde. En, heel raar, maar ik voelde me de 19e een beetje opgelucht. We hebben het eerste jaar gehad en het gaat goed met ons. Ik denk niet dat het 'minder heftig' wordt nu het tweede jaar is aangebroken, maar juist door dat te accepteren komt er iets meer ruimte.
De kindjes & hun papa
Patrick zit in ons, is onderdeel van ons. Wordt iedere dag en iedere mijlpaal gemist. Het zindelijk worden van Thijmen, Jasmijn haar eerste zwemles. Maar ondanks dat hij er niet fysiek bij is, ís hij er wel. Jasmijn en Thijmen hebben een papa. Een papa waar ik het veel over heb, maar zij ook!
Jasmijn heeft het vooral over dood en wil weten hoe het feitelijk werkt met 'dood gaan/zijn'. Hoe word je een ster? Hoe kom je in de lucht? Hoe weet ik welke ster papa is? En dat het zielig is dat zij geen papa heeft. Dat ze eigenlijk wel een nieuwe papa wil, maar dat moet dan wel Patrick zijn. Gewoon omdat ze hem mist. Ze voelt zich ook wel vaak verdrietig, moet soms huilen in bed. Vraagt regelmatig of ze foto's en filmpjes van hem mag zien en wil verhalen van Patrick en haar samen horen. Het is ook altijd een gespreksonderwerp als er vriendjes of vriendinnetjes komen spelen; omdat zij erover beginnen of omdat ze er een rollenspel omheen verzinnen.
Een paar weken geleden moest Joyce een van haar katjes heel onverwacht in laten slapen. Wij zijn 's middags even met zijn drieen naar haar toe gegaan, en al op de trap vroeg Jasmijn aan Joyce wat er was gebeurd. 'De poes was een beetje ziek', legde mijn zus uit. Daarop werd Jasmijn boos; 'niet waar, als je een beetje ziek bent ga je niet dood, dan ben je heel erg ziek!'
Bij Thijmen lijkt het wel dat nu hij beter kan praten, duidelijker kan maken wat hij bedoelt, het er bij hem uitkomt. Hij kan soms ook echt boos op zijn papa zijn; dan vindt hij dat de foto weg moet en dan vindt hij papa stom. Maar mijn 'papa-ketting' (medaillon) krijgt wel heel vaak kusjes, en dan met name 'ondersteboven papa' (als de fotootjes op zijn kop staan). Dat vindt Thijmen echt heel erg grappig. Thijmen is ook heel erg aan het vergelijken; als hij in de supermarkt een kindje van zijn leeftijd (en dan het liefst een 'jommetje') ziet met een papa, dan loopt hij daar altijd op af. Vraagt hij of dat zijn papa is, en als het beaamd wordt zegt hij gelijk dat zijn papa dood is. En het liefst gaat hij dan een beetje uitsloven of een kunstje doen. Pas vroeg een papa een beetje overrompeld of dat echt was, en wie zijn papa was en toen antwoorde hij - zo mooi! - 'mijn papa is een foto die altijd lacht'.
zaterdag 18 augustus 2012
IM Patrick
Lieve allemaal,
Vandaag is het één jaar geleden dat Patrick is overleden.
Wat kan ik nou zeggen; het is een rare dag... Met hele verdrietige herinneringen, maar ook hele mooie en waardevolle.
Ik vind het een bizar gegeven, dat er een jaar voorbij is. Al 1 jaar. Pas 1 jaar. Met rouw zeggen 'ze' dat de seizoenen er over heen moeten gaan, dat je alles een eerste keer alleen gedaan moet hebben. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat morgen anders is dan vandaag, of gister. Wel is het zo dat we er overall weer wat beter in zitten; dat het verlies van Patrick niet minder voelt, maar dat er ook weer ruimte is voor andere dingen. Net alsof ik geaccepteerd heb dat het verlies er altijd zal zijn, dat het geen kwestie is van verwerken en klaar, maar van acceptatie. Acceptatie, aanpassen en doorgaan. Genieten van hoe goed de kindjes het doen, hoe goed we het samen doen, wat een super waardevol netwerk van familie en vrienden we om ons heen verzameld hebben. Dat we, hoewel het soms heel eenzaam voelt, we niet alleen zijn. Eerder het tegenovergestelde!
Op het blog heb ik de IM pagina aangepast, met daarin mooie herinneringen aan Patrick. Aanvullen staat vrij!
Heel erg bedankt voor alle steun, liefde en luisterende oren. Zonder jullie zou het allemaal echt een stuk minder zijn!
Liefs, Michelle, Jasmijn & Thijmen
Ik vind het een bizar gegeven, dat er een jaar voorbij is. Al 1 jaar. Pas 1 jaar. Met rouw zeggen 'ze' dat de seizoenen er over heen moeten gaan, dat je alles een eerste keer alleen gedaan moet hebben. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat morgen anders is dan vandaag, of gister. Wel is het zo dat we er overall weer wat beter in zitten; dat het verlies van Patrick niet minder voelt, maar dat er ook weer ruimte is voor andere dingen. Net alsof ik geaccepteerd heb dat het verlies er altijd zal zijn, dat het geen kwestie is van verwerken en klaar, maar van acceptatie. Acceptatie, aanpassen en doorgaan. Genieten van hoe goed de kindjes het doen, hoe goed we het samen doen, wat een super waardevol netwerk van familie en vrienden we om ons heen verzameld hebben. Dat we, hoewel het soms heel eenzaam voelt, we niet alleen zijn. Eerder het tegenovergestelde!
Op het blog heb ik de IM pagina aangepast, met daarin mooie herinneringen aan Patrick. Aanvullen staat vrij!
Heel erg bedankt voor alle steun, liefde en luisterende oren. Zonder jullie zou het allemaal echt een stuk minder zijn!
Liefs, Michelle, Jasmijn & Thijmen
Abonneren op:
Posts (Atom)