Augustus 2011 - de omslag

Het is weer een nieuwe maand... Augustus. Gelijk denk ik terug aan augustus 2011. De heftigste en meest emotionele maand uit mijn - ons - leven vol met dubbele emoties. Want natuurlijk is daar het enorme verlies na het overlijden van Patrick, maar ook de intensiteit, warmte en allesoverheersende liefde die zo tastbaar was in de laatste weken. En de opluchting en blijdschap dat Patrick niet langer hoefde af te zien.

(Maandag) 1 augustus was vorig jaar de laatste 'onbezorgde' dag. Na een heel heftig weekend, met vermoedelijk een bloeding in de lever op zondag, ging het die maandag iets beter; minder pijn en een gezondere kleur. De huisarts was 's ochtends gekomen en ook de prikdienst om zijn bloedwaardes te controleren. Ze hadden eigenlijk vrijdag zullen komen, maar waren niet geweest. De rest van de dag was redelijk rust. Met de huisarts hebben we het nog maar een keer gehad over een bed in de woonkamer, voor overdag. Patrick wilde het eigenlijk nog niet, was bang voor de mogelijke implicaties en de onvermijdelijke stap terug, maar liet zich wel vermurwen.

Dinsdag 2 augustus werd hij wakker en had totaal geen kracht meer in zijn lichaam. Hij kon niet eens meer gaan zitten. We hebben Lot nog gebeld, voor tips en adviezen. Na dat telefoontje ging de deurbel; de huisarts stond onverwacht voor de deur. De uitslag van het bloedprikken was binnen en die was dramatisch. Zijn HB was veel te laag en we moesten direct naar het ziekenhuis voor een drievoudige bloedtransfusie... Achteraf is dat de laatste keer dat Patrick boven is geweest; dat we samen in ons bed hebben geslapen.

Donderdag mocht hij weer naar huis. Er was heel veel veranderd. Na het nieuwe bloed voelde hij zich wel beter, maar er was ook iets geknapt. Als geen ander realiseerde hij zich de uitzichtloosheid van zijn situatie. Patrick was moe, doodmoe. En klaar.
Die middag hebben wij het voor het eerst heel serieus over euthanasie gehad. Niet voor op de lange termijn, maar voor 'binnenkort'. Zelf hoopten we het nog wel anderhalve maand te kunnen rekken, maar het was een kwestie van weken geworden, niet van maanden. Op vrijdagochtend hebben we het ook met de huisarts besproken; nog niet concreet, maar al wel dat het daar binnenkort op uit ging draaien.

Het is allemaal veel sneller gegaan dan wij zelf ook gedacht hadden. De valpartij op zaterdagochtend, de laatste keer dat Patrick zelfstandig uit bed was gekomen, heeft daar volgens mij best een rol in gespeeld... Het maakte extreem zichtbaar hoe hard Patrick achteruit ging en hoe snel hij minder zelf kon doen. Fysiek was het klaar. En door het omvallen was er ook angst ingeslopen. Angst en daarmee een bevestiging van zijn gevoel 'het is genoeg'...

Interview in het blad Kinderen

In het maandblad Kinderen, dat vanaf vandaag tot 20 augustus in de winkel ligt, staat een uitgebreid interview met mij. Over Patrick's ziekte, zijn overlijden en hoe het nu met ons gaat. Met, als ik dat zelf mag zeggen, prachtige foto's van ons drietjes. Hieronder vast een sneak-preview. Ik ben er best een beetje trots op!!

Geblesseerd

Afgelopen zaterdag, tijdens een partijtje tennis, wilde ik een bal halen. Achter me hoorde ik een harde klap en het voelde alsof ik tegen een muur op liep die op mijn voet viel. Klassieke beschrijving, las ik achteraf op internet...

Gebroken, dacht ik nog. Maar helaas: achillespees afgescheurd.
Op naar de eerste hulp, in het gips en op zondagochtend gelijk geopereerd. Dat is gelukkig allemaal goed gegaan, maar het herstel wordt een langdurig verhaal:
De eerste anderhalve week is mijn onderbeen gespalkt en moet ik zo min mogelijk lopen. Nu is dat makkelijk vol te houden, want zodra ik ga staan (op een been), gaat mijn zere been direct kloppen. Daarna gips, en dan weer 1 of 2 weken later loopgips. En daarna nog een flinke tijd revalideren.
Lees hier meer over de blessure.

Niet echt handig natuurlijk, deze blessure. Nu geldt dat natuurlijk voor iedereen, maar confronterend was het allemaal wel. Weer een ziekenhuis. Wat voelde ik me alleen toen ze vroegen wie ze als contactpersoon voor na de operatie konden noteren. De geschrokken gezichtjes van de kindjes toen ze tekeningen kwamen brengen in het ziekenhuis. Thijmen en Jasmijn, die een beetje ontregelt zijn door de drukte in huis en Jasmijn die dan tegen Thijmen zegt 'maar ik laat je niet in de steek hoor'...

En wat een geregel. Want ik kan echt even helemaal niets. Maar wat ben ik blij met mijn vrienden en familie, die gelijk weer voor me - ons - klaar staan. Die direct alles uit hun handen laten vallen om de kindjes op te vangen, om mij te verzorgen. Te koken voor mij en de kindjes, om hier te blijven slapen omdat ik de trap niet op kan en ze al helemaal niet kan tillen/aankleden/naar school en creche brengen/luier verschonen/etc. etc. etc.

En dat niet een nachtje, maar de komende periode. Hoe fantastisch is dat?!?! Dus ondanks dat ik pijn heb, gruwelijk baal, de vakantieplannen heb moeten annuleren, ben ik toch heel blij en dankbaar. Wat heb ik - wij - een super team van mensen om ons heen verzameld! Jullie zijn toppers! Waanzinnig bedankt!

Trouwdag

Zes jaar geleden was ik de bruid. En vorig jaar hebben we het nog eens dunnetjes over gedaan in ons nieuwe huis. Wat een prachtige, mooie en intense herinneringen!
Vandaag koester ik ze een beetje extra!

Hier fotootjes van deze twee dagen.

Vaderdag

School en creche zijn druk bezig met vaderdag. Heftig voor Jasmijn en Thijmen, want het lijkt ze nog bewuster te maken van het feit dat ze geen papa meer hebben...

Op school heeft de juf het er wel met Jasmijn over gehad. Of ze iets voor papa wil maken, of anders voor mij of iemand heel anders. Voor mij, had ze besloten, zo vertelde de juf. En toch raakt het haar veel meer dan we dachten. Want ze slaapt momenteel weer heel onrustig. En van het ene moment op het andere kan ze huilen. 'Ik huil omdat papa dood is,' zegt ze dan. Ik vraag haar waar ze dan precies aan denkt; aan de laatste momenten, geeft ze dan aan. Vlak voordat hij het prikje kreeg. Ik probeer haar te vertellen dat ze dan aan fijne dingen van Patrick moet denken, maar dat kan ze niet. En van de week had ze een nachtmerrie. Hartverscheurend huilend werd ze wakker. Toen ik vroeg waarover ze droomde, begon ze zo mogelijk nog harder te huilen. Omdat haar papa dood was, maakte ze een vaderdagknutselwerk voor mij. Dat mocht ze niet zeggen, want het was een geheim. En nu had ze het toch verteld.
Ik vind het zo heftig dat ze daar zo mee bezig is, dat het aan haar vreet. Ik zou willen dat het anders was, maar ja...

Ook Thijmen is er duidelijk mee bezig. Het lijkt wel dat nu hij een stuk beter praat, hij ook meer de behoefte voelt om het over zijn papa te hebben. Op de gekste momenten wil hij naar papa kijken; in mijn medaillon. Hij geeft zijn foto's dan kusjes en ik moet het dan ook doen. 'Papa lief' zegt hij dan. Ook vindt hij papa's van anderen heel interessant.
Vandaag waren we op het feestje van Sanne. Jasmijn had een splinter in haar vinger die door haar vader, een gepensioneerd arts, met chirurgische precisie werd verwijderd. We vertelden Jasmijn dat 'de dokter' Sanne's vader is. Thijmen, die er ook bij stond, riep direct dat zijn papa dood is. Voor hem was het een losse opmerking, maar ik vind het toch elke keer weer heftig...

Zo gaat het met ons: eigenlijk best wel heel goed, considering. We doen leuke dingen en redden het met zijn drietjes en de mensen om ons heen.
Maar toch, alles heeft steeds een keerzijde waardoor we alledrie makkelijk uit balans te brengen zijn. En als we dat zijn, is het verdriet en het gemis weer heel erg aanwezig. En overal zit een randje aan.
* Vorige week Roland Garros; super gaaf - maar de laatste keer dat ik daar was, was met Patrick. En de twee nachtjes van huis, gingen nu al een stuk beter. Thijmen sliep gewoon in zijn eigen bed, maar sinds ik terug ben wordt hij weer standaard midden in de nacht wakker en wil hij bij mij slapen. Ik laat hem maar.
* Kamperen met Hemelvaart van Loes, Ing en haar familie - super gezellig, maar alleen in de tent is heftig. En dan Jasmijn: die leert zichzelf fietsen. Zo gaaf. Ik übertrots terwijl ik haar sta aan te moedigen, maar tegelijker voel ik me dan zooo alleen...
* Het weekendje kamperen met Pinksteren. Zo leuk, maar alleen de auto inpakken, spullen verzamelen, auto uitpakken en wachten op hulptroepen omdat je de tent met zijn tweeen op moet zetten. En dan alle spullen... De laatste keer dat we ze gebruikt hebben was voor de geboorte van Jasmijn. Overal zit een herinnering aan, een gedachte, hoort een gevoel bij. Natuurlijk ook heel fijn, vakantieherinneringen behoren vaak tot de top-herinneringen. Maar ook zo confronterend.

Dit soort momenten is moeilijk. En niet vanwegen het ongemak, maar vanwege de impact die het heeft in mijn - ons - hoofd...

Papa eigen huis?

Het zal door de warmte komen, maar de kindjes kunnen niet slapen. Dat gebeurt op zich wel vaker; meestal moet ik dan een paar keer naar boven voor Jasmijn en misschien een keer naar Thijmen omdat zijn speentje kwijt is.

Vandaag is het precies andersom.
Net voor de tigste keer boven. Thijmen vraagt of ik even in bed kom. Hij wil papa zien. Samen gaan we liggen en hij kijkt naar de fotootjes in m'n medaillon.

T: Schattig. Mijn papa.
M: Ja, jouw papa. Hij was lief.
T: Ook jouw papa?
M: Nee, mijn papa is jouw opa Gerard.
T: O. Ook Jasmijn papa?
M: Ja, Patrick was jouw papa en Jasmijn's papa.
T: Ja. Papa Lynn eigen huis, papa Hans eigen huis, Oscar eigen huis, Mark eigen huis. Papa eigen huis?

Dat is zijn realiteit. Er zijn een heleboel mensen in zijn leven die aan het einde van de dag allemaal weer naar hun eigen huis gaan. Die niet meer bij ons in huis zijn als hij de volgende ochtend wakker wordt.
Heb maar weer verteld dat Thijmen's papa dood is, een sterretje.En dat dat sterretje nu papa's huis is. Thijmen vulde aan dat papa ziek was, dus hij kent het riedeltje wel. Maar hij snapt het niet. Dan wil hij weten of ik ziek ben. Of Jasmijn. Ik antwoord nee en hij is gerustgesteld. Hij pakt mijn gezicht met twee handjes en vraagt om een kus. Die krijgt hij. En een knuffel. Ik loop naar beneden en het is stil boven. Thijmen is gaan slapen.

Genieten... met een randje

Het Hemelvaart-weekend zijn we een paar dagen wezen kamperen met Loes & Ing en haar familie. In Nederland. Gelukkig zat het weer niet tegen en waren we voor de hoosbuien van afgelopen zondag weer thuis ;-)

Het was heerlijk, maar het voelt alsof ik bij elk mooi moment een steek in mijn hart krijg. Want juist op goede momenten, is het missen zo enorm groot.

Lekker relaxen.
Maar geen Patrick om even een blik van verstandhouding mee te wisselen.

De tent opzetten.
Maar geen Patrick om uit te leggen waarom een andere volgorde vanuit natuurkundig perspectief toch echt beter is (wat best zo zou kunnen zijn, maar tenten opzetten was nou niet echt zijn sterkste punt, dus ik had waarschijnlijk toch niet geluisterd :-P)

Trots naar Jasmijn kijken, omdat ze op een fiets zonder zijwieltjes stapt en wegzwalkt eh... fietst.
Geen Patrick om samen om te lachten, te helpen, aan te moedigen en heel trots op onze grote meid te zijn.

Trots naar Thijmen kijken, omdat hij zo'n goed balgevoel heeft.
Maar geen Patrick om grapjes mee te maken dat hij het balgevoel in ieder geval niet van zijn vader heeft.


Gewoon. Geen Patrick. Balen.

Vandaag zou Patrick 40 jaar geworden zijn... Een mijlpaal waar we het toch wel een paar keer over gehad hebben; of hij hem wel of niet zou halen.

Het voelt leeg, een verjaardag zonder jarige, maar we gaan er toch een mooie dag van maken. Eerst vanmorgen met zijn drietjes en vanavond met de familie+. Dan heffen we het glas op Patrick. Doe je mee?

Pasfoto van Patrick; nét na zijn bestuursjaar (getuige de iets bollere wangen ;-))

Trotse nieuwbakken papa toont zijn dochter aan Sok & Machteld

Patrick en Thijmen (8 dagen oud)

Loes Luca bij Paul de Leeuw over weduwe zijn

Humoristisch, reeel, lach & een traan en prachtig antwoord over wel of niet een andere/volgende relatie. Mooi. http://omroep.vara.nl/media/91856

Alleen nog maar botjes

Gister geluncht in het nieuwe huis van Wendy en Frans (mooi geworden!). Ernaartoe hebben we een kinderruil gedaan; Adam mee in de auto en Jasmijn achterop de fiets bij Wendy.

Afgelopen winter zijn we een keer wezen kijken tijdens de verbouwing. Tijdens de fietstocht kwamen we toen langs een veldje met konijntjes. De fietstocht kwam er nu weer langs en het bleek dat een konijntje dood was. Willem (het jongere broertje van Adam) vertelde erover en Wendy merkte wel dat het Jasmijn wat deed... Ze zei heel wijs dat het verdrietig was, maar dat zij iets veel verdrietigers had. Omdat haar papa dood was. En dat ze er verder niet over wilde praten, want dan kreeg ze tranen in haar ogen...

Gelukkig had ik een heads-up gehad, want 's avonds kwam het natuurlijk ter sprake. Eerst vertelde ze over het konijntje. En dat er alleen nog maar botjes over waren. En toen dat ze papa zo miste. En of er van hem ook alleen nog maar botjes over waren. Slik. Heb maar verteld dat alles en iedereen wat/die doodgaat, er uiteindelijk alleen nog maar botjes overbleven (ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het begrip 'crematie' uit te gaan leggen, dat komt nog wel een keer). Dat daarom foto's, filmpjes en herinneringen zo belangrijk zijn; dat dat de manier is om aan iemand te blijven denken zoals hij was. Daarna wilde ze in haar 'papa-ketting' kijken en in die van mij. Toen we elkaar een knuffel gaven, hadden we allebei tranen in onze ogen...