Patrick's verjaardag

Het is vandaag 27 april. Vandaag zou Patrick 41 geworden zijn. Het wordt zijn tweede verjaardag zonder...


Deze foto is genomen tijdens onze zomervakantie in 2008. Een jaar na de geboorte van Jasmijn, en bezig met een experimenteel medicijn dat veel bijwerkingen gaf, maar ook veel tumorreductie. Jasmijn kijkt in volle adoratie naar haar papa op. Happy times!

Vorig jaar hebben de kindjes en ik vrij genomen en zijn we naar Sprookjeswonderland geweest. En 's avonds hebben we in Zeezicht met de families en Oscar & Krista, Sok & Machteld en Tjerk & Doret gegeten. Ook dit jaar zijn we vanavond met dezelfde groep, en dat voelt fijn. Vorig jaar werden er sigaren op het strand opgestoken. Eens kijken wat vanavond brengt ;-)


Ik had het 'grote plan' om van Patrick's verjaardag een familiedag te maken; om iedere verjaardag iets speciaals met Jasmijn en Thijmen te doen. Dit jaar en volgend jaar kan dat nog, maar daarna is het Koningendag en komt er van dat plan weinig terecht. Ik ga er iets anders op verzinnen, want ik blijf het een mooi idee vinden om een - hopelijk heel lange - traditie te starten. Ik denk dat Patrick het wel mooi gevonden zou hebben; Koningendag op 27 april. Maar ik ben blij dat we nog twee jaar hebben voordat het echte volksfeest op deze datum losbarst...

Zijn tweede verjaardag zonder al weer. Onvoorstelbaar hoe tijd tegelijkertijd stil kan staan en voorbij kan vliegen. Het is een wonderlijk iets, tijd. Want hoewel het missen niet minder wordt, gaan de rouwe kantjes er wel meer af. Worden de heftige herinneringen van de laatste periode steeds meer vervangen door de mooie herinneringen van de tijd ervoor. Vinden we iedere dag een beetje beter onze draai met zijn drietjes. Gaat het overleven van de eerste periode over in leven, en komt er steeds een beetje meer ruimte voor genieten.

Ik merk het bij mezelf, maar ook bij de kindjes. Sinds een maand of drie komen er bij Jasmijn - al dan niet geholpen door foto's - steeds meer blije herinneringen bij. In mijn vorige blog schreef ik nog dat ik me een beetje zorgen maakte over Jasmijn. Dat ze heel veel aan haar papa moest denken, en dan ontroostbaar verdrietig was omdat ze dan alleen het beeld van het laatste uur kon oproepen. Bij haar komt er ook steeds meer ruimte voor 'blije' herinneringen. Dan moet ze letterlijk lachen en daarna in huilen uit te barsten als ze zich realiseert dat hij echt dood is. Heftig en confronterend, maar wel goed. Want er komt ook ruimte voor mooie herinneringen.

Ik vind het heel fijn dat Patrick nog zo aanwezig is in ons dagelijks leven; er gaat geen dag voorbij of hij wordt niet genoemd. Dat gaat heel natuurlijk; in het spelen van de kindjes, de gesprekken aan tafel. Heel fijn. Voor mijn gevoel hebben Jasmijn en Thijmen daardoor echt een vader, ook al is hij er niet fysiek bij. En wat weten ze hun gevoel soms zo mooi te verwoorden. Thijmen met zijn uitspraak dat zijn vader een foto is die altijd lacht. Of soms probeert zijn zin te krijgen door als argument aan te voeren dat het van zijn papa wel mag :-). Jasmijn die haar armen om zichzelf heen slaat en zegt dat ze hart aan het knuffelen is want daar zit papa...

Wat zouden we samen trots geweest zijn op onze prachtige kindjes. Ik ben het in ieder geval wel!

Trots op onze veerkracht!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier een blogje plaatste. Nou geldt over het algemeen geen nieuws = goed nieuws, maar toch. Belangrijkste reden voor het uitblijven van updates was omdat ik Thijmen's uitspraak zo mooi vond. Hoe fijn is het als je het gevoel hebt dat je papa altijd lacht?

Het gaat goed met ons, al is het wel tijd voor vakantie. Het is een pittig jaar geweest, en we hebben alle drie behoefte aan rust. Gelukkig wordt dat geregeld, dus dat komt helemaal goed. Ik merk dat we op zich redelijk in ons vel zitten, maar dat de decembermaand toch wel heel tastbaar maakt dat we niet compleet zijn en dat we dat ook zo voelen. Overal waar je komt wordt je geconfronteerd met gelukkige gezinnetjes (of zo lijkt het in ieder geval). En er zijn zoveel 'mis' momenten, momenten waar hij gewoon bij had moeten zijn; Thijmens verjaardag, Jasmijns hoofdrol in een theatervoorstelling van school, de bijzondere periode rondom Sinterklaas, de sneeuw van begin december en zo kan ik nog wel even doorgaan...

Jasmijn gaat lekker; ze heeft het goed naar haar zin in de klas, heeft leuke vriendinnetjes, is leergierig, zit inmiddels op zwemles en op turnen en ze vindt beide het einde. Bij vlagen lijkt het al zo'n groot meisje dat heerlijk ongecompliceerd in het leven staat, maar toch... ze is heel wijs, is heel gevoelig voor emoties om haar heen en ze mist haar papa heel erg. Ze heeft het er wel minder vaak over, ze houdt het verdriet een beetje bij haarzelf. Wil er, zeker als ze verdrietig is, ook niet echt met me over praten. 'Daar word ik verdrietig van en dat wil ik niet,' zegt ze dan. Dat vind ik best moeilijk. Moet ik het gesprek nou wel aangaan/doorzetten of juist niet? Ik geef vaak aan dat ik Patrick ook mis, maar dat ik dan juist aan leuke dingen van/met hem denk, maar dat vindt ze moeilijk... Als ze aan Patrick denkt, denkt ze aan hun laatste uur. En dat beeld staat natuurlijk wel heel ver af van leuke dingen doen/lekker samen een ijsje eten.

Thijmen is echt een heerlijk mannetje; grappig en ontzettend lief. Maar ook driftig en enorm koppig. Dat wordt nog wat later ;-) Ook hij is heel erg bezig met het overlijden van Patrick. Stelt veel vragen, hij probeert echt uit te vinden hoe het nou zit met zijn papa. 'Zit papa in het papa-kerkje (waar de uitvaart was)? Waarom komt hij dan niet naar huis?'. 'Maak-mensen kunnen alles maken, dus ook mijn papa. Wanneer is hij dan aan de beurt?'. 'Als je dood bent, ben je een ster. Maar waarom is mijn papa dan dood?'. Ook droomt hij momenteel heel veel, en blijkbaar ook over Patrick. Dan wordt hij huilend wakker en vraagt hij waarom papa altijd weggaat en nooit terugkomt. Hartverscheurend zijn dat soort momenten, maar ik hou me maar voor dat het goed is dat hij er in ieder geval over praat... Zeker als Thijmen boos is, moeten alles en iedereen het ontgelden; óók de papa-kerk. Daar moet ik nog wel eens om gniffelen; niets mis met de hechting aan zijn papa denk ik dan maar...

Nog even en het is 2013. Het jaar waarin ik niet meer kan zeggen 'vorig jaar', dat het echt klinkt alsof het al veel langer geleden is dan het voelt. Een tweede kerst en Oud&Nieuw zonder. Maar toch, we hebben de weg omhoog gevonden en ik hoop dat we die nog even vasthouden!

Vrij vroeg, maar toch alvast de beste wensen voor 2013. Maak er een mooi jaar van; tijd is te waardevol om hem ongemerkt door je vingers te laten glippen.

Liefs, Michelle

'Mijn papa is een foto die altijd lacht' - terugblik op afgelopen zomer

Nu de herfst is ingetreden, voelt het als een goed moment om toch een beetje terug te kijken op afgelopen maanden. Het is deze zomer allemaal een beetje anders gelopen dan verwacht door mijn blessure. Maar ik ben nu ruim een maand uit het gips en het gaat gelukkig steeds beter met mijn voet. Nog niet helemaal pijn- of klachtenvrij maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.

De achillespeesblessure en -operatie waren natuurlijk niet echt handig maar er zitten gelukkig ook positieve randjes aan. Vooraf was dit mijn grote angstvisioen: wat nou als er iets met mij gebeurt, dat kan gewoon niet... Maar het is gebeurd, en met dank aan heel veel vrienden en familie draaide de wereld gewoon door. Het geeft mij vertouwen dat ik er niet alleen voor sta. En, heel belangrijk; het geeft de kindjes vertrouwen dat als er iets gebeurt, het ook weer goed kan komen. Dat is niet de ervaring met artsen en ziekenhuizen die zij - en dan met name Jasmijn - hebben, maar wel eentje die ze weer moeten krijgen.

Onze zomer heeft zich met name afgespeeld rondom het huis. Gelukkig werkte het weer redelijk mee en wat hebben we enorm genoten van de tuin. Wat is het toch een goede beslissing geweest om te verhuizen vorig jaar! De drie weken Frankrijk zaten er helaas niet in, maar ik denk niet dat de kindjes het heel erg gemist hebben. Jasmijn is een klein weekje met Jolien, een schoolvriendinnetje, mee op vakantie geweest en de logeerpartijtjes die ze allebei gehad hebben zijn niet op 1 hand te tellen.

En toen werd het augustus... Een maand die ik heel intens heb beleefd. Elke dag stond in het teken van 2011; wie kwamen er die dag op bezoek, wat gebeurde er die dag, hoe was de gezondheid, het gevoel... Heel confronterend maar ook wel heel mooi. Gek genoeg had ik minder moeite met de datum 'de 18e', maar des te meer met de laatste donderdag. Voor mijn gevoel heb ik, zeker 's middags, iedere minuut voelen passeren. Met het dieptepunt rond 17.45 uur... Zoals gezegd had ik dat minder met de 18e, maar ja, het contrast met 2011 kon bijna niet groter zijn. Toen was het miezerige doordeweekse dag waarbij pas op het eind een voorzichtig zonnetje doorbrak. 2012 was een weekenddag met tropische temperaturen...
Vrijdagavond had ik eindelijk de moed om de film te bekijken die Patrick samen met Erik-Jan eind 2009/begin 2010 heeft gemaakt voor de kindjes. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het was heel fijn om Patrick weer even te zien en te horen vertellen; de twinkel in zijn ogen, de lach in zijn stem. Fantastisch om hem weer even zo dichtbij te voelen. Misschien dat de 18e daarom wel 'mee viel', omdat hij zo dichtbij voelde. En, heel raar, maar ik voelde me de 19e een beetje opgelucht. We hebben het eerste jaar gehad en het gaat goed met ons. Ik denk niet dat het 'minder heftig' wordt nu het tweede jaar is aangebroken, maar juist door dat te accepteren komt er iets meer ruimte.

De kindjes & hun papa
Patrick zit in ons, is onderdeel van ons. Wordt iedere dag en iedere mijlpaal gemist. Het zindelijk worden van Thijmen, Jasmijn haar eerste zwemles. Maar ondanks dat hij er niet fysiek bij is, ís hij er wel. Jasmijn en Thijmen hebben een papa. Een papa waar ik het veel over heb, maar zij ook!

Jasmijn heeft het vooral over dood en wil weten hoe het feitelijk werkt met 'dood gaan/zijn'. Hoe word je een ster? Hoe kom je in de lucht? Hoe weet ik welke ster papa is? En dat het zielig is dat zij geen papa heeft. Dat ze eigenlijk wel een nieuwe papa wil, maar dat moet dan wel Patrick zijn. Gewoon omdat ze hem mist. Ze voelt zich ook wel vaak verdrietig, moet soms huilen in bed. Vraagt regelmatig of ze foto's en filmpjes van hem mag zien en wil verhalen van Patrick en haar samen horen. Het is ook altijd een gespreksonderwerp als er vriendjes of vriendinnetjes komen spelen; omdat zij erover beginnen of omdat ze er een rollenspel omheen verzinnen.
Een paar weken geleden moest Joyce een van haar katjes heel onverwacht in laten slapen. Wij zijn 's middags even met zijn drieen naar haar toe gegaan, en al op de trap vroeg Jasmijn aan Joyce wat er was gebeurd. 'De poes was een beetje ziek', legde mijn zus uit. Daarop werd Jasmijn boos; 'niet waar, als je een beetje ziek bent ga je niet dood, dan ben je heel erg ziek!'

Bij Thijmen lijkt het wel dat nu hij beter kan praten, duidelijker kan maken wat hij bedoelt, het er bij hem uitkomt. Hij kan soms ook echt boos op zijn papa zijn; dan vindt hij dat de foto weg moet en dan vindt hij papa stom. Maar mijn 'papa-ketting' (medaillon) krijgt wel heel vaak kusjes, en dan met name 'ondersteboven papa' (als de fotootjes op zijn kop staan). Dat vindt Thijmen echt heel erg grappig. Thijmen is ook heel erg aan het vergelijken; als hij in de supermarkt een kindje van zijn leeftijd (en dan het liefst een 'jommetje') ziet met een papa, dan loopt hij daar altijd op af. Vraagt hij of dat zijn papa is, en als het beaamd wordt zegt hij gelijk dat zijn papa dood is. En het liefst gaat hij dan een beetje uitsloven of een kunstje doen. Pas vroeg een papa een beetje overrompeld of dat echt was, en wie zijn papa was en toen antwoorde hij - zo mooi! - 'mijn papa is een foto die altijd lacht'.

IM Patrick

Lieve allemaal, Vandaag is het één jaar geleden dat Patrick is overleden. Wat kan ik nou zeggen; het is een rare dag... Met hele verdrietige herinneringen, maar ook hele mooie en waardevolle.

Ik vind het een bizar gegeven, dat er een jaar voorbij is. Al 1 jaar. Pas 1 jaar. Met rouw zeggen 'ze' dat de seizoenen er over heen moeten gaan, dat je alles een eerste keer alleen gedaan moet hebben. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat morgen anders is dan vandaag, of gister. Wel is het zo dat we er overall weer wat beter in zitten; dat het verlies van Patrick niet minder voelt, maar dat er ook weer ruimte is voor andere dingen. Net alsof ik geaccepteerd heb dat het verlies er altijd zal zijn, dat het geen kwestie is van verwerken en klaar, maar van acceptatie. Acceptatie, aanpassen en doorgaan. Genieten van hoe goed de kindjes het doen, hoe goed we het samen doen, wat een super waardevol netwerk van familie en vrienden we om ons heen verzameld hebben. Dat we, hoewel het soms heel eenzaam voelt, we niet alleen zijn. Eerder het tegenovergestelde!

Op het blog heb ik de IM pagina aangepast, met daarin mooie herinneringen aan Patrick. Aanvullen staat vrij!

Heel erg bedankt voor alle steun, liefde en luisterende oren. Zonder jullie zou het allemaal echt een stuk minder zijn!

Liefs, Michelle, Jasmijn & Thijmen

Augustus 2011 - de omslag

Het is weer een nieuwe maand... Augustus. Gelijk denk ik terug aan augustus 2011. De heftigste en meest emotionele maand uit mijn - ons - leven vol met dubbele emoties. Want natuurlijk is daar het enorme verlies na het overlijden van Patrick, maar ook de intensiteit, warmte en allesoverheersende liefde die zo tastbaar was in de laatste weken. En de opluchting en blijdschap dat Patrick niet langer hoefde af te zien.

(Maandag) 1 augustus was vorig jaar de laatste 'onbezorgde' dag. Na een heel heftig weekend, met vermoedelijk een bloeding in de lever op zondag, ging het die maandag iets beter; minder pijn en een gezondere kleur. De huisarts was 's ochtends gekomen en ook de prikdienst om zijn bloedwaardes te controleren. Ze hadden eigenlijk vrijdag zullen komen, maar waren niet geweest. De rest van de dag was redelijk rust. Met de huisarts hebben we het nog maar een keer gehad over een bed in de woonkamer, voor overdag. Patrick wilde het eigenlijk nog niet, was bang voor de mogelijke implicaties en de onvermijdelijke stap terug, maar liet zich wel vermurwen.

Dinsdag 2 augustus werd hij wakker en had totaal geen kracht meer in zijn lichaam. Hij kon niet eens meer gaan zitten. We hebben Lot nog gebeld, voor tips en adviezen. Na dat telefoontje ging de deurbel; de huisarts stond onverwacht voor de deur. De uitslag van het bloedprikken was binnen en die was dramatisch. Zijn HB was veel te laag en we moesten direct naar het ziekenhuis voor een drievoudige bloedtransfusie... Achteraf is dat de laatste keer dat Patrick boven is geweest; dat we samen in ons bed hebben geslapen.

Donderdag mocht hij weer naar huis. Er was heel veel veranderd. Na het nieuwe bloed voelde hij zich wel beter, maar er was ook iets geknapt. Als geen ander realiseerde hij zich de uitzichtloosheid van zijn situatie. Patrick was moe, doodmoe. En klaar.
Die middag hebben wij het voor het eerst heel serieus over euthanasie gehad. Niet voor op de lange termijn, maar voor 'binnenkort'. Zelf hoopten we het nog wel anderhalve maand te kunnen rekken, maar het was een kwestie van weken geworden, niet van maanden. Op vrijdagochtend hebben we het ook met de huisarts besproken; nog niet concreet, maar al wel dat het daar binnenkort op uit ging draaien.

Het is allemaal veel sneller gegaan dan wij zelf ook gedacht hadden. De valpartij op zaterdagochtend, de laatste keer dat Patrick zelfstandig uit bed was gekomen, heeft daar volgens mij best een rol in gespeeld... Het maakte extreem zichtbaar hoe hard Patrick achteruit ging en hoe snel hij minder zelf kon doen. Fysiek was het klaar. En door het omvallen was er ook angst ingeslopen. Angst en daarmee een bevestiging van zijn gevoel 'het is genoeg'...

Interview in het blad Kinderen

In het maandblad Kinderen, dat vanaf vandaag tot 20 augustus in de winkel ligt, staat een uitgebreid interview met mij. Over Patrick's ziekte, zijn overlijden en hoe het nu met ons gaat. Met, als ik dat zelf mag zeggen, prachtige foto's van ons drietjes. Hieronder vast een sneak-preview. Ik ben er best een beetje trots op!!

Geblesseerd

Afgelopen zaterdag, tijdens een partijtje tennis, wilde ik een bal halen. Achter me hoorde ik een harde klap en het voelde alsof ik tegen een muur op liep die op mijn voet viel. Klassieke beschrijving, las ik achteraf op internet...

Gebroken, dacht ik nog. Maar helaas: achillespees afgescheurd.
Op naar de eerste hulp, in het gips en op zondagochtend gelijk geopereerd. Dat is gelukkig allemaal goed gegaan, maar het herstel wordt een langdurig verhaal:
De eerste anderhalve week is mijn onderbeen gespalkt en moet ik zo min mogelijk lopen. Nu is dat makkelijk vol te houden, want zodra ik ga staan (op een been), gaat mijn zere been direct kloppen. Daarna gips, en dan weer 1 of 2 weken later loopgips. En daarna nog een flinke tijd revalideren.
Lees hier meer over de blessure.

Niet echt handig natuurlijk, deze blessure. Nu geldt dat natuurlijk voor iedereen, maar confronterend was het allemaal wel. Weer een ziekenhuis. Wat voelde ik me alleen toen ze vroegen wie ze als contactpersoon voor na de operatie konden noteren. De geschrokken gezichtjes van de kindjes toen ze tekeningen kwamen brengen in het ziekenhuis. Thijmen en Jasmijn, die een beetje ontregelt zijn door de drukte in huis en Jasmijn die dan tegen Thijmen zegt 'maar ik laat je niet in de steek hoor'...

En wat een geregel. Want ik kan echt even helemaal niets. Maar wat ben ik blij met mijn vrienden en familie, die gelijk weer voor me - ons - klaar staan. Die direct alles uit hun handen laten vallen om de kindjes op te vangen, om mij te verzorgen. Te koken voor mij en de kindjes, om hier te blijven slapen omdat ik de trap niet op kan en ze al helemaal niet kan tillen/aankleden/naar school en creche brengen/luier verschonen/etc. etc. etc.

En dat niet een nachtje, maar de komende periode. Hoe fantastisch is dat?!?! Dus ondanks dat ik pijn heb, gruwelijk baal, de vakantieplannen heb moeten annuleren, ben ik toch heel blij en dankbaar. Wat heb ik - wij - een super team van mensen om ons heen verzameld! Jullie zijn toppers! Waanzinnig bedankt!

Trouwdag

Zes jaar geleden was ik de bruid. En vorig jaar hebben we het nog eens dunnetjes over gedaan in ons nieuwe huis. Wat een prachtige, mooie en intense herinneringen!
Vandaag koester ik ze een beetje extra!

Hier fotootjes van deze twee dagen.

Vaderdag

School en creche zijn druk bezig met vaderdag. Heftig voor Jasmijn en Thijmen, want het lijkt ze nog bewuster te maken van het feit dat ze geen papa meer hebben...

Op school heeft de juf het er wel met Jasmijn over gehad. Of ze iets voor papa wil maken, of anders voor mij of iemand heel anders. Voor mij, had ze besloten, zo vertelde de juf. En toch raakt het haar veel meer dan we dachten. Want ze slaapt momenteel weer heel onrustig. En van het ene moment op het andere kan ze huilen. 'Ik huil omdat papa dood is,' zegt ze dan. Ik vraag haar waar ze dan precies aan denkt; aan de laatste momenten, geeft ze dan aan. Vlak voordat hij het prikje kreeg. Ik probeer haar te vertellen dat ze dan aan fijne dingen van Patrick moet denken, maar dat kan ze niet. En van de week had ze een nachtmerrie. Hartverscheurend huilend werd ze wakker. Toen ik vroeg waarover ze droomde, begon ze zo mogelijk nog harder te huilen. Omdat haar papa dood was, maakte ze een vaderdagknutselwerk voor mij. Dat mocht ze niet zeggen, want het was een geheim. En nu had ze het toch verteld.
Ik vind het zo heftig dat ze daar zo mee bezig is, dat het aan haar vreet. Ik zou willen dat het anders was, maar ja...

Ook Thijmen is er duidelijk mee bezig. Het lijkt wel dat nu hij een stuk beter praat, hij ook meer de behoefte voelt om het over zijn papa te hebben. Op de gekste momenten wil hij naar papa kijken; in mijn medaillon. Hij geeft zijn foto's dan kusjes en ik moet het dan ook doen. 'Papa lief' zegt hij dan. Ook vindt hij papa's van anderen heel interessant.
Vandaag waren we op het feestje van Sanne. Jasmijn had een splinter in haar vinger die door haar vader, een gepensioneerd arts, met chirurgische precisie werd verwijderd. We vertelden Jasmijn dat 'de dokter' Sanne's vader is. Thijmen, die er ook bij stond, riep direct dat zijn papa dood is. Voor hem was het een losse opmerking, maar ik vind het toch elke keer weer heftig...

Zo gaat het met ons: eigenlijk best wel heel goed, considering. We doen leuke dingen en redden het met zijn drietjes en de mensen om ons heen.
Maar toch, alles heeft steeds een keerzijde waardoor we alledrie makkelijk uit balans te brengen zijn. En als we dat zijn, is het verdriet en het gemis weer heel erg aanwezig. En overal zit een randje aan.
* Vorige week Roland Garros; super gaaf - maar de laatste keer dat ik daar was, was met Patrick. En de twee nachtjes van huis, gingen nu al een stuk beter. Thijmen sliep gewoon in zijn eigen bed, maar sinds ik terug ben wordt hij weer standaard midden in de nacht wakker en wil hij bij mij slapen. Ik laat hem maar.
* Kamperen met Hemelvaart van Loes, Ing en haar familie - super gezellig, maar alleen in de tent is heftig. En dan Jasmijn: die leert zichzelf fietsen. Zo gaaf. Ik übertrots terwijl ik haar sta aan te moedigen, maar tegelijker voel ik me dan zooo alleen...
* Het weekendje kamperen met Pinksteren. Zo leuk, maar alleen de auto inpakken, spullen verzamelen, auto uitpakken en wachten op hulptroepen omdat je de tent met zijn tweeen op moet zetten. En dan alle spullen... De laatste keer dat we ze gebruikt hebben was voor de geboorte van Jasmijn. Overal zit een herinnering aan, een gedachte, hoort een gevoel bij. Natuurlijk ook heel fijn, vakantieherinneringen behoren vaak tot de top-herinneringen. Maar ook zo confronterend.

Dit soort momenten is moeilijk. En niet vanwegen het ongemak, maar vanwege de impact die het heeft in mijn - ons - hoofd...

Papa eigen huis?

Het zal door de warmte komen, maar de kindjes kunnen niet slapen. Dat gebeurt op zich wel vaker; meestal moet ik dan een paar keer naar boven voor Jasmijn en misschien een keer naar Thijmen omdat zijn speentje kwijt is.

Vandaag is het precies andersom.
Net voor de tigste keer boven. Thijmen vraagt of ik even in bed kom. Hij wil papa zien. Samen gaan we liggen en hij kijkt naar de fotootjes in m'n medaillon.

T: Schattig. Mijn papa.
M: Ja, jouw papa. Hij was lief.
T: Ook jouw papa?
M: Nee, mijn papa is jouw opa Gerard.
T: O. Ook Jasmijn papa?
M: Ja, Patrick was jouw papa en Jasmijn's papa.
T: Ja. Papa Lynn eigen huis, papa Hans eigen huis, Oscar eigen huis, Mark eigen huis. Papa eigen huis?

Dat is zijn realiteit. Er zijn een heleboel mensen in zijn leven die aan het einde van de dag allemaal weer naar hun eigen huis gaan. Die niet meer bij ons in huis zijn als hij de volgende ochtend wakker wordt.
Heb maar weer verteld dat Thijmen's papa dood is, een sterretje.En dat dat sterretje nu papa's huis is. Thijmen vulde aan dat papa ziek was, dus hij kent het riedeltje wel. Maar hij snapt het niet. Dan wil hij weten of ik ziek ben. Of Jasmijn. Ik antwoord nee en hij is gerustgesteld. Hij pakt mijn gezicht met twee handjes en vraagt om een kus. Die krijgt hij. En een knuffel. Ik loop naar beneden en het is stil boven. Thijmen is gaan slapen.